Kategorie
Psy

POINTER

POINTER

Wzorzec znowelizowany wpisany do rejestru FCI pod liczbą 1 (1. IX. 1970 r.)

Rasa ta pochodzi ponoć od psów hiszpańskich używanych do polowań na ptaki, czy to przy pomocy sieci, czy przed sokołami czy wreszcie przed strzelcem. W okresie, gdy używano broni z kurkami skałkowymi nabijanej od przodu, myśliwy wymagał od psa polowego nie tylko dobrego węchu, ale i wytrwałej stójki, by zdążył przygotować broń i podejść do zwierzyny na bliski dystans, odpowiednio do nośności i celności ówczesnej broni. Dziś nie można z całą pewnością powiedzieć, jak doszło do tego, że uzyskano psa ptasznika, który na zapach zwierzyny (kuropatwy), „zamierał w bezruchu jak porażony i za uchodzącą kurą podciągał wolno, nie płosząc jej”. Przypuszczalnie wielowiekowa selekcja wśród setek pokoleń psów doprowadziła do otrzymania tego wyniku pożądanego dla człowieka, a przeciwnego naturze psa. Na starych sztychach ówczesne psy polowe zaopatrzone są w coś w rodzaju kagańca z kolcem, który miał hamować przed zbytnią agresją wobec wystawianych kur. Źródła średniowieczne i późniejsze wskazują na to, iż ówczesny wyżeł lub legawiec był psem raczej ciężkim, powolnym w chodach — stosownie do potrzeb i możliwości ówczesnych myśliwych polujących na ptactwo. Dopiero w miarę doskonalenia broni palnej wyłoniła się potrzeba posiadania psów żywszych, pokrywających więcej pola przed myśliwym i wytrwale rewirujących po wrzosowiskach, gdzie głównym przedmiotem zainteresowań łowieckich były grousy (ptaki z rzędu kuraków podobne do pardw). Angielscy hodowcy sięgnęli do swoich psów gończych, a szczególnie foxhoundów, które były wytrwałymi galopenami. Tajemnicą talentu myśliwych-hodowców angielskich jest, że udało się im przeszczepić na tego nowego psa budowę i wytrwałość gończaka, zainteresowanie się ptactwem i stójkę oraz pozbawić go prawie zupełnie zainteresowania dla zwierzyny włochatej. Faktem jest, że udało się im to w pełni. Dzięki temu powstała nowa rasa, ideał wyżła polowego. Rasa ta jest od dawna wyrównana.

Wrażenie ogólne. Pointer winien być harmonijnym i dobrze zbudowanym w każdym szczególe. Żywy, uosobienie siły, wytrwałości i szybkości.

Głowa. W części mózgowiowej średniej szerokości i we właściwej proporcji do długości kufy. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, guz potyliczny wyrazisty. Nosi krawędź powiek ciemne, mogą jednak być jaśniejsze u psów o umaszczeniu łaciatym, jasnożółto-białym lub cytrynowo-białym. Nozdrza szerokie, miękkie i wilgotne. Kufa nieco wklęśnięta, kończy się na równym poziomie z nozdrzami, robi wrażenie lekko siodłowatej; kości jarzmowe niezbyt wyraziste, wargi miękkie, silnie rozwinięte. Oczy osadzone w tej samej odległości od guza potylicznego co od nozdrzy. Pod oczami łagodne wklęśnięcie, oczy błyszczące, o przyjaznym wyrazie, nie gapiowate ani bezczelne, wzrok skierowany przed siebie. Kolor oczu orzechowy lub brązowy — stosownie do maści szaty. Uszy dość wysoko osadzone i ściśle przylegające, umiarkowanie długie i raczej spiczasto zakończone. Zgryz nożycowy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *