Kategorie
Zwierzęta

POLOWANIE I PRAWO

Zwierzyna jest podstawą łowiectwa. Bez niej nie istniałoby polowanie, a wraz z tym fuzje, sztucery oraz inna broń i akcesoria myśliwego, ani też dział kynologii zajmujący się hodowlą i układaniem psów do różnych rodzajów polowań. Bez zwierzyny łowiectwo nie miałoby racji bytu. Dlatego odpowiednie ustawy w trosce o zapobieganie regresji lub nawet wygasaniu populacji zwierzyny zapewniają jej ochronę i nie zezwalają na polowanie bez uprzedniego przygotowania. Tak więc podstawą współczesnego łowiectwa jest zapewnienie istnienia zdrowej dzikiej zwierzyny.

Ustawodawstwa wszystkich krajów ogólną nazwą zwierzyna obejmują wszystkie ssaki i ptaki żyjące w stanie dzikim. Poluje się wyłącznie na te gatunki, dla których określono okresy polowań. Poza tymi okresami polowanie na dany gatunek jest zabronione. Inne gatunki wymienione w ustawie podlegają całorocznej ochronie, jak np. ptaki drapieżne. Ich ochrona spowodowana została rzadkością występowania, racjami etycznymi lub ważną rolą danego zwierzęcia w środowisku naturalnym. W większości krajów europejskich poluje się przeważnie na te same gatunki zwierzyny (jelenie, sarny, zające, bażanty, kaczki). Jednakże występują pewne różnice wynikające ze specyficznych warunków geograficznych. I tak kuropatwę skalną na południu Europy zastępuje na północy pardwa; reny i łosie skandynawskie mają tę samą rangę wśród dzikiej fauny, jak jelenie lub daniele w innych krajach Europy.

Według systematyki zoologicznej zwierzęta dzieli się na klasy, rzędy, rodziny, rodzaje i gatunki, ewentualnie podgatunki lub rasy. Ten system klasyfikacyjny jest przestrzegany w ilustrowanych opisach niniejszego dzieła, gdzie spisano główne gatunki zwierzyny podając ich nazwy naukowe i miejscowe oraz rodziny, do których należą.

Łowiectwo dzieli zwierzynę według kryteriów praktycznych, jak wielkość lub forma okrywy. Tak więc rozróżnia się zwierzynę pierzastą (ptaki) i zwierzynę z okrywą szerstną (ssaki). Według wielkości rozróżnia się zwierzynę drobną i zwierzynę grubą; dotyczy to ptaków i ssaków. Zwierzyna gruba pierzasta — to głuszce, orły przednie i bieliki, zwierzyna gruba z okrywą szerstną — to wszystkie kopytne (w niektórych krajach do tej grupy nie zalicza się saren), niedźwiedzie, wilki i foki.

Łowiectwo podlega specjalnym przepisom. W większości krajów europejskich ustawodawstwo łowieckie uwzględnia ochronę dzikiej przyrody i fauny. Jest to powód, dla którego ustawy te nie różnią się zasadniczo w różnych krajach. Ponieważ niemożliwe jest cytowanie in extenso wszystkich tekstów ustaw i przepisów łowieckich — przedstawimy tu ich ogólne zasady. Prawo określa zadania łowiectwa takie, jak typ hodowli poszczególnych gatunków, niezbędne do wykonania zabiegi hodowlane, ochronne oraz dozwolony sposób polowania. Wylicza ono także gatunki zwierząt, na które można polować oraz ich klasyfikację. Część ustawodawstwa poświęcona jest ustalaniu relacji między właścicielem terenu łowieckiego a myśliwym, zajmuje się prawem polowania, warunkami uzyskania karty łowieckiej, obowiązkami ubezpieczeniowymi i sposobami polowania dozwolonymi lub zakazanymi.

Zarządzenia odpowiednich ministerstw ustalają listę gatunków chronionych oraz podają dozwolone okresy polowań dla każdego gatunku, precyzując, w razie konieczności, czy polowanie lub ochrona dotyczy samca, samicy czy młodych. Ustawodawstwo ustala także zasady postępowania w przypadku wystąpienia epizootii, mówi o ochronie upraw przed szkodnikami, o karach za naruszenie prawa, o warunkach uzyskiwania zezwolenia na broń, zasadach jej noszenia. Ustawodawstwo łowieckie i ochrony fauny dzikiej nie jest niezmienne; może być modyfikowane i uzupełniane w zależności od potrzeb. Zasadniczym przejawem działania współczesnego łowiectwa jest dostosowywanie prawa do istniejącej sytuacji ekologicznej w celu ochrony fauny dzikiej w coraz bardziej degradowanych warunkach bytowania.

Część ilustrowana tej strony przedstawia główne europejskie gatunki zwierzyny. Niektóre z nich, jak żubr, ren, łoś, wilk lub niedźwiedź brunatny, nie są reprezentowane we wszystkich krajach; inne, jak czarnowron, wrona siwa, kruk, wiewiórka czy piżmak, nie zawsze są uważane za zwierzynę, mogą więc być, zgodnie z prawem, strzelane lub chwytane przez cały rok. W różnych krajach te same zwierzęta mogą być zaliczane do gatunków łownych lub chronionych. Wtedy polowanie na nie może być ograniczone lub zakazane.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *