Kategorie
Psy

POSOKOWCE HANOWERSKIE

POSOKOWCE HANOWERSKIE

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 213

W Niemczech występuje kilka regionalnych ras posokowców (Schweisshund), z których najbardziej znane są większe, nizinne — hanowerskie i górskie — bawarskie. Opis ich podaję na podstawie monografii Bernstorffa. Wzorce te ustalono już w 1883 r.

Wygląd ogólny. Pies średniej miary, silnej budowy i o wydłużonej sylwetce. Zarówno głowa jak i ogon rzadko noszone wysoko, zwykle w poziomie lub niżej poziomu. Wyraz twarzy poważny.

Głowa. Średniej wielkości, w części mózgowiowej szeroka, płasko wysklepiona, z przodu nieco węższa niż z tyłu. Czoło lekko pomarszczone. Potylica mało wyrazista. Nos szerszy niż u innych ras, czarny albo brązowy lub koloru wątroby. Grzbiet nosa zwężający się ku oczom, z profilu lekko wysklepiony albo prawie prosty, nigdy wklęsły. Czoło przy krawędzi czołowej płaskie, marszczące się. Brwi wyraziste i wystające. Pysk z przodu płaski. Wargi wyraźnie obwisłe z silnie zaznaczonym fałdem w kącikach. Uszy nieco dłuższe niż średnie, bardzo szerokie, osadzone wysoko na całej szerokości małżowiny. Małżowina gładka i bez zawijania się przylega do głowy; przy podnoszeniu głowy na tylnej części małżowin nie tworzą się fałdy. Oczy klarowne, zwrócone do przodu, nie odsłaniające czerwonego wewnętrznego kącika. Spojrzenie zdecydowanie bystre wskutek podciągniętych pod kątem brwi.

Szyja. Długa, silna, rozszerzająca się ku klatce piersiowej. Skóra obfita i luźna, ale nie tworzy obwisłego podgardla.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i długa. Grzbiet długi, w okolicy lędźwiowej szeroki i lekko wysklepiony. Brzuch tylko nieznacznie podciągnięty. Zad ukośny.

Kończyny przednie. Silniejsze niż tylne. Łopatka ukośna i ruchliwa, mięśnie na niej dobrze rozwinięte. Podramię proste lub lekko zakrzywione, silnie umięśnione. Staw nadgarstkowy szeroki i prosto ustawiony.

Kończyny tylne. Udo muskularne, podudzie długie, skośnie ustawione i obficie owłosione. Staw skokowy prawie prosty, nie podstawiony, ani nie wykrzywiony na boki. Łapy silne, okrągłe, z wysklepionymi, ściśle zwartymi palcami. Pazury mocne, zagięte; opuszki duże i elastyczne.

Ogon. Długi, sięgający co najmniej do połowy stawu skokowego, u nasady silny i równomiernie zwężający się; ku końcowi silniej i grubiej owłosiony, lecz bez pióra. Noszony zwykle ukośnie ku dołowi.

Szata. Gęsta, zwarta, gładka i elastyczna, z matowo jedwabistym połyskiem.

Maść. Szarobrązowa, jak zimowa szata zwierzyny płowej; na ogonie, powiekach i uszach czerwonobrązowa podpalana, czerwonobrązowa, czerwonożółta, ciemnopłowa albo brązowa z czarnymi nalotami łub pręgowana; zwykle ciemniejsza na grzbiecie pyska, powiekach i na uszach. Wzdłuż grzbietu ciemna pręga.

Wady. Głowa w części mózgowiowej wąska, wysoka. Pysk dogowaty, zbyt spiczasty, za wąski, u nasady nosa nie zwężający się, przechodzący w czoło. Uszy za długie, pofałdowane albo wąskie, z końcami spiczastymi. Nogi przednie cienkie, zbyt wysokie, wyższe niż tylne. Kości podramienia zbyt skrzywione i osadzone jak u jamnika. Ogon za krótki, wygięty i noszony wysoko. Wszelkie białe plamy są również wadą, z wyjątkiem nielicznych białych plamek na piersi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *