Kategorie
Ptaki

Przepiórka

Przepiórka

W Europie większość zwierzyny pierzastej przynależnej do rzędu kuraków jest osiadła (głuszec, cietrzew, kuropatwa). Niektóre gatunki sezonowo przemieszczają się do regionów o bardziej sprzyjających warunkach klimatycznych (pardwa górska). Przepiórka jest jedynym kurakiem migrującym zimą nad Morze Śródziemne. Występuje powszechnie w całej Europie; gnieździ się nawet w Azji i na północy Afryki. Większość wraca do swoich siedlisk w marcu i kwietniu, ale niektóre samice pojawiają się dopiero w czerwcu. Niesienie się ma więc miejsce między majem a lipcem. Przepiórki szukają tego samego typu biotopu co kuropatwy, ale ostatnio mają tendencję do zamieszkiwania coraz wyżej. Być może reagują w ten sposób na pogarszające się warunki w następstwie zakładania monokultur. Samiec przepiórki jest monogamiczny, nie troszczy się o pisklęta. Do założenia gniazda samicy wystarcza zagłębienie w ziemi na polu żyta lub lucerny, wymoszczone kilkoma źdźbłami suchej trawy. Jaja są koloru żółtego z ochrą, z ciemnymi brązowymi cętkami (4). Przepiórka składa 7 do 16, czasem nawet 18 jaj o łącznej masie 1000 g, czyli większej niż sama waży. Małe przepiórki wykluwają się po 17—20 dniach. Ich puch jest w tonacji brązowej i rudej (3). Po 19 dniach umieją już latać, a po 5 tygodniach osiągają wielkość dorosłych.

Przed odlotem, we wrześniu i w październiku, przepiórki intensywnie się odżywiają dla utworzenia warstwy tłuszczu podskórnego. Żywią się pokarmem pochodzenia roślinnego i zwierzęcego.

Przepiórka, najmniejszy europejski kurak, osiąga zaledwie wielkość kosa. Obie płci nie różnią się kolorystyką upierzenia. Mają szatę barwy piaskowej. Grzbiet pokryty jest małymi plamkami brązowymi, rudymi, białymi i czarnymi. Brzuch jest kasztanowobiały. Samiec ma oprócz tego gardło ozdobione czarnym lub kasztanowym deseniem (1), którego brak u samicy (2) i młodych. Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *