Kategorie
Psy

PSY DO POLOWANIA

PSY DO POLOWANIA

Zasadniczo można rozróżnić dwa kierunki hodowli wyżłów: kontynentalny i angielski. Wyżły kontynentalne niewątpliwie wywodzą się od dawnych psów gończych i posokowców, spośród których, po wprowadzeniu w użycie broni palnej, wyselekcjonowano psy mające skłonność do wystawiania zwierzyny. W różnych regionach wytworzyły się dla tych samych celów rodzime rasy wyżłów. Hiszpania ma 4 rasy krótkowłose — od lekkiego wyżła, zbliżonego do pointera, do ciężkiego, typu posokowca — oraz jedną długowłosą i jedną szorstkowłosą. Portugalia ma również własną rasę. Francja ma 8 ras wyżłów krótkowłosych zwanych „braque” (z dodatkiem nazwy regionu lub nazwiska twórcy rasy), różniących się wzrostem lub umaszczeniem, oraz 4 rasy długowłose zwane „epagneuls” i 2 rasy szorstkowłose względnie wełnistowłose — „griffon d’arret” i „barbet”. Włochy mają jedną rasę krótkowłosą „bracco” i jedną szorstkowłosą „spinone”. Dania ma swego dość ciężkiego wyżła krótkowłosego. Holandia 3 rasy, z których jedna przypomina raczej średniego szpica, a służy do polowań wodnych. Węgry mają swego rodzimego wyżła żółtego w dwu odmianach sierści. Czesi — oprócz wyżłów ras niemieckich — hodują swoją rasę regionalną szorstkowłosą „ćesky fousek”. Niemcy do XX wieku mieli szereg ras regionalnych, odpowiadających pozostałościom feudalnej struktury państwa, podzielonego na królestwa i księstwa. Rasy te jednak w miarę postępującej unifikacji kraju ograniczono do gładkowłosych, długowłosych i szorstkowłosych oraz pudelpointerów, raczej nielicznych, wypieranych przez szorstkowłose. Pogłowie psów myśliwskich w Niemczech było dość różnorodne i składało się z wyżłów, w których łączyła się krew psa gończego, posokowca i psów polowych pochodzących z Hiszpanii, Francji, a ostatnio również w dużych stopniu angielskiego pointera. Od wyżła niemieckiego wymagano wielu różnych właściwości: stójki w polowaniu na ptactwo, buszówki i szperania w lesie, wzorowego aportowania postrzałków i dobrej pracy posokowca. Trudno wymagać od jednego psa, aby był doskonały we wszystkich tych specjalnościach. Natomiast w angielskiej hodowli psów myśliwskich dążono do jak najdalej posuniętej specjalizacji.

Wpłynęły na to warunki lokalne i tradycja łowiecka. Zamożny myśliwy oraz jego personel dysponował psami o różnych specjalnościach.

Łowiectwo kontynentalne, mające inne tradycje, wytworzyło inne typy psów myśliwskich. Kontynentalny myśliwy posługuje się na ogół jednym psem przy polowaniu na każdą zwierzynę. Pies wszechstronny może być ogólnie dobry, lecz w poszczególnych rodzajach łowiectwa nigdy nie jest w stanie konkurować ze specjalistą, a ten z kolei jest doskonały, ale tylko w swojej specjalności. Trzeba jednak wiedzieć, że każdy rodzaj polowania wymaga od psa odmiennych, często nawet sprzecznych dyspozycji wrodzonych. W obecnych warunkach stale kurczących się łowisk, malejącego stanu kuropatw, wyżeł — szczególnie typu angielskiego — traci pole do popisu. Miejski myśliwy, który zaledwie kilka niedziel może poświęcić polowaniu, nie będzie miał okazji do wyszkolenia polowca ani do utrzymania go w formie. Dla takich myśliwych odpowiedniejszy jest płochacz, ewentualnie większy terier — tropowiec i aporter, a w ostateczności tzw. uniwersalny wyżeł kontynentalny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *