Kategorie
Ptaki

Puchacz – Bubo bubo

Puchacz – Bubo bubo

Puchacz jest samotnikiem unikającym towarzystwa swych pobratymców. W ciągu dnia odpoczywa wtopiony w tło gałęzi lub skał, a z zapadnięciem nocy wyrusza na łowy. Jego ogromny cień ślizga się bezszelestnie na tle nieba. Zdobycz chwyta w locie lub dopada w gałęziach drzew. Z braku czegoś lepszego zadowala się myszą, wiewiórką lub rudzikiem. Dysponując jednak wielką siłą może także atakować średniej wielkości ssaki (koty, jeże, lisy, borsuki, koziołki) i duże ptaki (myszołowy, jastrzębie, kaczki, cietrzewie). Jego dzienna porcja pokarmu jest bardzo duża, co wyjaśnia jego samotniczy tryb życia. Gdyby puchacze były liczniejsze, stanowiłyby ciągle dla siebie konkurencję i nie mogłyby się wyżywić. Z tej przyczyny pary puchaczy żyją w dużym od siebie oddaleniu. Terytorium jednej pary obejmuje wiele kilometrów kwadratowych. Jest ptakiem osiadłym. Występuje zarówno w górach, jak i terenach równinnych. Gnieździ się na terenach zadrzewionych i na szczytach skał. Występuje w całej Europie oraz dużej części Azji i Afryki.

W styczniu para puchaczy pojawia się w miejscu, w którym zakłada gniazdo. Swoją obecność zaznacza pohukiwaniem. Pod koniec marca lub w kwietniu samica składa bezpośrednio na podłożu 2 do 4 białych, prawie kulistych jaj (jak u wszystkich sów). Jajo puchacza ma 50 mm grubości i 60 mm długości. Samica niesie się przez tydzień, potem wysiaduje jaja przez 33 dni. Młode puchacze okryte są żółtawym puchem (3). Jako gniazdowniki opuszczają gniazdo po 7—8 tygodniach.

Puchacz jest największą sową europejską. Masa ciała dorosłych samców wynosi 2—3 kg, samica jest wyraźnie większa i bardziej masywna. Jej skrzydła mają rozpiętość 160—180 cm (2). Puchacz ma upierzenie delikatne, barwy złotej w kasztanowe plamki, ciemniejsze na grzbiecie, jaśniejsze na brzuchu. Oczy puchacza są irysowopomarańczowe, a z obu stron głowy ma egretki (1).

Dawniej myśliwi używali puchacza do polowań na inne ptaki. Przywiązywano go na berle w kształcie litery T, a myśliwi ukrywali się w pobliżu w budce z gałęzi. Stamtąd strzelali do dziennych drapieżników i do wron atakujących puchacza. Dziś ten sposób polowania jest zakazany, gdyż zabijano zbyt wiele rzadkich drapieżnych, obecnie chronionych.

Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *