Kategorie
Psy

PUDEL

PUDEL

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 172b (1965 r.)

Któż nie zna tak popularnego psa, który był już modny za czasów naszych dziadków, a nawet pradziadków. Mało kto jednak wie o tym, że kiedyś był on psem myśliwskim, zwanym również węgierskim psem wodnym. Jego wygląd i usposobienie wskazują na to, iż jest on potomkiem psów zarówno myśliwskich jak i owczarskich. Oba te typy, od wieków współpracując z człowiekiem wyrobiły swoją inteligencję, a tym samym łatwość uczenia Się. Toteż nic dziwnego, że słynie on od pokoleń jako uosobienie psiej mądrości. Czy w cyrku, czy w domu — wszędzie celuje pojętnością w nauce.

Wrażenie ogólne. Pies niegdyś zaliczany do grupy użytkowych. O proporcjonalnej budowie, charakterystycznej szacie fryzowanej lub sznurowej, wystrzyżony na tylnej części tułowia i kończynach. Robi wrażenie zwierzęcia inteligentnego, spostrzegawczego, żywego, harmonijnie zbudowanego i uosabiającego elegancję i „wyniosłość”. Chód jego jest taneczny i lekki; niepożądany płynny i wyciągnięty. Przywiązanie, pojętność w nauce i tresurze, czyni z niego psa-towarzysza szczególnie miłego.

Głowa. Wytworna, o prostych konturach, proporcjonalna do tułowia, długości nieco większej niż 2/5 wysokości psa w kłębie.. Część mózgowiowa dobrze wymodelowana, długość jej mniejsza niż połowa długości całej głowy (ustawienie osi tworzących kąt osi twarzowej około 16—19°). Łuki nadoczne miernie uwypuklone, pokryte długim włosem. Bruzda czołowa szeroka między oczami, zwężająca się w kierunku silnie zaznaczonej (u miniatur mniej wydatnie) potylicy. Nos wydatny i dobrze rozwinięty, oglądany z boku — pionowo ścięty. Czarny u okazów czarnych i białych, brązowy u kasztanowatych. Nozdrza rozwarte. Profil solidny, elegancki, nie zaostrzony. Grzbiet nosa prosty, długości około 9/10 długości głowy w części mózgowiowej. Ramiona żuchwy prawie równoległe. Wargi miernie rozwinięte; raczej suche, średniej grubości, dolna ściśle przylegająca, górna spoczywa na dolnej, nie zwisająca. Czarne u okazów czarnych i białych oraz szarych, brązowe u kasztanowatych. Zęby mocne. Szczęka i żuchwa normalnie schodzące się. Policzki nie wydatne, wymodelowane na kości. Krawędź czołowa bardzo nieznacznie zaznaczona. Oczy o ognistym wyrazie, osadzone na wysokości krawędzi czołowej i lekko ukośne. Czarne lub brązowe, bardzo ciemne u pudli czarnych i białych, ciemnobursztynowe u okazów kasztanowatych. Uszy dość długie, opadające wzdłuż policzków, osadzone na przedłużeniu linii łączącej wierzch nosa z zewnętrznym kącikiem oka, płaskie, rozszerzające się poniżej nasady i zaokrąglone przy końcu. Pokryte włosem lokowatym i bardzo długim.

Szyja. Silna, lekko wygięta przy średnio silnym karku, harmonijna. Głowa noszona wysoko i „wyniośle”, bez podgardla.

Tułów. W dobrych proporcjach; długość nieco większa niż wysokość w kłębie. Mostek nieco wystający i dość wysoko położony, co powoduje wysokie i swobodne noszenie głowy. Klatka piersiowa sięga dołem do łokci; szerokość równa około 2/3 jej wysokości (od kręgosłupa do mostka). Żebra owalnie wysklepione, szerokie od grzbietu; Grzbiet harmonijny, krótki. Lędźwie muskularne i silne. Brzuch i słabizny podciągnięte, lecz nie charcie. Zad zaokrąglony, jednak nie ścięty.

Kończyny przednie. Kłąb miernie rozwinięty, łopatki ukośne, muskularne, tworzące z ramionami kąt 90—100°. Długość ramion odpowiada długości łopatki. Nogi przednie idealnie proste i równoległe, eleganckie, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu. Odległość łokcia od podłoża — 5/9 wysokości w kłębie. Nadgarstek tworzy przedłużenie przedniej linii podramienia. Sródręcze silne, lecz nie masywne i prawie proste z profilu. Łapy raczej małe, zwarte, kształtu krótkiego owalu. Palce dobrze wysklepione, żylaste, zwarte błoną pływną, spoczywające w równowadze na twardych i grubych opuszkach. Pazury czarne u czarnej odmiany, czarne lub brązowe u kasztanowatej; u białej pazury dopuszczalne ciemne lub jasne, kolorem zharmonizowane z ogólną pigmentacją.

Kończyny tylne. Oglądane z tyłu — równoległe, mięśnie rozwinięte i bardzo wyraziste. Staw kolanowy dość zgięty. Uda dobrze umięśnione i silne. Śródstopie pionowe. Łapy jak przednie.

Ogon. Osadzony dość wysoko — na linii lędźwi, przycięty o 1/3 lub 1/2 u pudli kędzierzawych; długi, jeżeli dobrze noszony, nie jest wadliwy. U pudli sznurowatych może być zachowany w naturalnej długości. W ruchu noszony ukośnie.

Maść. Czarna, biała, kasztanowata, srebrzystoszara.

Szata. Skóra elastyczna, nie luźna, zabarwiona; u pudli białych pożądana srebrzysta (zdarzają się egzemplarze o skórze jasnej, plamistej), u czarnych i brązowych oraz szarych pigmentacja dostosowana do maści

Pudel lok o waty: włosy obfite, o delikatnej strukturze, wełniste, kędzierzawe, elastyczne, bardzo gęste i dobrze utrzymane, tworzące równe loki. Pudel sznurowaty — włosy obfite o delikatnej strukturze, wełniste i zbite, tworzące charakterystyczne sznury o wyrównanej długości, co najmniej 20 cm (im są dłuższe, tym wyżej cenione). Sznury z obydwu stron głowy można wiązać wstążką powyżej uszu, jak również z obydwu stron tułowia, by uniknąć niepożądanej czupryny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *