Kategorie
Ptaki

Pustułka

Pustułka

Pustułka jest najpospolitszym dziennym ptakiem drapieżnym. Występuje w Europie, Azji i Afryce. Znane jest piętnaście ras geograficznych. Niektóre populacje europejskie są osiadłe, inne migrują nad Morze Śródziemne. Jest to gatunek towarzyszący człowiekowi, gnieżdżący się na równinach i w górach, na drzewach, na skałach, ale także w miastach na gzymsach pomników, a nawet na balkonach, w bezpośrednim sąsiedztwie człowieka.

Budowa gniazda nie przysparza im kłopotu. W przyrodzie zagospodarowują opuszczone gniazda wron lub srok. W kwietniu lub w maju samica znosi 4 do 7 lśniących, brązowo żyłkowanych jaj. Prawie całkowicie sama wysiaduje je przez 29 dni. Karmi młode także sama, gdyż samiec poprzestaje na przynoszeniu jej na drzewo lub na skałę drobnej zdobyczy. Po 28—32 dniach młode są dostatecznie rozwinięte, aby podlatywać w pobliżu gniazda. Nie są jednak jeszcze niezależne i domagają się jedzenia wydając dźwięki „ki-ki-ki-ki”, jękliwe i ostre jak dźwięki fletu.

Pustułka żywi się wyłącznie małymi gryzoniami, jak myszy polne i leśne, chomiki i susliki (suseł moręgowany). Te małe kręgowce stanowią 86% jej pożywienia, reszta to owady, płazy, ptaki (zwłaszcza ich młode) oraz ślimaki. Dawniej hodowla sokołów była na świecie bardzo rozpowszechniona. Były one cenionymi pomocnikami myśliwych. Od średniowiecza, a we Francji szczególnie za panowania Ludwika XIII, sokolnictwo było bardzo rozpowszechnione. Jeszcze dziś, chociaż rzadko, ten rodzaj polowania jest uprawiany w niektórych rejonach globu.

Sylwetka pustułki jest tak charakterystyczna, że łatwo ją rozpoznać. Pustułka lata nad terenami otwartymi. Ma długie, ostre skrzydła i długi ogon (3, 4). Od czasu do czasu pustułka ustawia się pod wiatr bijąc mocno skrzydłami i zawisa nieruchomo (5). Jest jedynym ptakiem drapieżnym tej wielkości, zdolnym do takiego wyczynu. Jest wielkości gołębia, rozpiętość jej skrzydeł wynosi 70—80 cm, czatuje na zdobycz „latając” w miejscu, aby potem spaść na nią jak błyskawica.

Grzbiet dorosłego samca jest koloru cynamonowego, głowa i ogon są szare (1), przy czym kolor ogona jest doskonale widoczny w locie. Samica i młode mają grzbiety rude, brązowo cętkowane (2); w locie widoczne są prążki na ogonie (4). Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *