Kategorie
Psy

ROTTWEILER

ROTTWEILER

Wzorzec niemiecki, znowelizowany, wpisany został do rejestru FCI pod liczbą 147c (11. III. 1971 r.)

Rottweiler jest bardzo bliskim kuzynem pasterskich psów szwajcarskich, podobnym do nich z wyglądu, usposobienia i użytkowości. Ojczyzną jego są południowe Niemcy, a centrum hodowli znajduje się w Wirtembergii. Tam właśnie w początkach bieżącego stulecia zajęto się hodowlą czysto rasową. Poza swoją ojczyzną znalazł on miłośników w Szwajcarii, w krajach skandynawskich, zwłaszcza w Finlandii, a także w USA. Miłośnicy tej rasy wywodzą ją z psów bojowych rzymskich, inni zaś z psów rzeźnickich lub pasterskich, albo używanych przez handlarzy do konwojowania bydła pędzonego z jarmarku na jarmark. Hipoteza o pochodzeniu ich od psów, które towarzyszyły rzymskim legionom jako stróże stad bydła przeznaczonych na rzeź dla wojska, wydaje się słuszna, gdyż typ ten przetrwał przez wieki wzdłuż szlaku marszu legionów rzymskich. Kynologia zajęła się rottweilerami na początku bieżącego stulecia.

Jednoczą one w sobie zalety psów bojowych i pasterskich. Odznaczają się zarówno nieustraszoną odwagą jak i pojętnością. Mają one zrównoważony temperament i naprawdę zasługują na to. aby cieszyły się u nas większą niż dotychczas popularnością. Przed wojną były hodowane sporadycznie w województwach zachodnich. Charakterem zbliżone są do innych psów bojowych i wymagają prowadzenia przez zrównoważonego i doświadczonego przewodnika. Nie są tak łatwe w układaniu jak np. owczarki niemieckie.

Usposobienie rottweilera jest z natury przyjazne, spokojne, przywiązuje się do człowieka, jest karny i chętny do pracy. Ma wybitne uzdolnienia do nauki. Jest zrównoważony, na bodźce reaguje spokojnie i wyczekująco. W razie zagrożenia jednakże zajmuje natychmiast postawę obronną, a gdy ono mija, nastrój bojowy stosunkowo szybko ustępuje i pies uspokaja się. Rottweiler lubi wodę i jest przyjazny dla dzieci.

Pożądane są następujące cechy charakteru:

we współżyciu
pewność siebie duża
nieustraszoność duża
temperament średni
wytrwałość duża
ruchliwość i pęd do zajęcia się czymś średnie uwaga duża
układność średnia do dużej
nieufność mała do dużej
ciętość mała do średniej

jako psa towarzysza
wszystkie poprzednie wymienione właściwości oraz odwaga bardzo duża.
instynkt walki bardzo duży
instynkt obrończy bardzo duży
odporność duża

jako psa do stróżowania
czujność średnia
próg pobudliwości średni

właściwości tropicielskie
pęd do rewirowania średni
pęd do tropienia duży
instynkt łupu (chęć do aportowania) średni do dużego

Należy wziąć pod rozwagę, że te cechy i właściwości mogą występować w różnym stopniu natężenia i wzajemnie się zazębiać łub uzupełniać. Powinny jednak być tak rozwinięte, jak tego wymaga zdolność do pracy użytkowej.

Wrażenie ogólne. Połączenie potężnej budowy ze szlachetną elegancją. Pies wzrostu więcej niż średniego o harmonijnej budowie, silny, lecz nie ociężały, nie może być za lekki, wysokonożny lub charci. Sylwetka nieco wydłużona, zwięzła, wskazująca na dużą siłę, zwrotność i wytrwałość. Zachowanie naturalne, pewne siebie, nie nerwowe. Spojrzenie spokojne; reaguje bardzo uważnie na otoczenie. Nieustraszony.

Głowa. Średniej długości, między uszami szeroka. Linia czoła oglądana z profilu — miernie wysklepiona. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Grzebień potyliczny dobrze rozwinięty, jednakże nie uwypuklający się wyraźnie. Łuk jarzmowy i krawędź czołowa dobrze rozwinięte. Skóra na głowie ściśle przylegająca, ale w napięciu mogą się tworzyć lekkie fałdy na czole. Pożądana głowa bez fałd. F a f 1 e czarne, ściśle przylegające, kąciki warg zwarte. Grzbiet nosa prosty — od nasady do brzegu płytki nosowej nie dłuższy, niż odległość dzieląca potylicę od krawędzi czołowej. U nasady szeroki, miernie zwężający się, trufla dobrze rozwinięta, raczej szeroka niż okrągła, nozdrza stosunkowo duże, zawsze czarne. Uzębienie silne i pełne (42 zęby), górne siekacze zachodzą nożycowo na siekacze żuchwy.

Szyja. Silnie zbudowana, miernej długości, muskularna, dobrze związana z łopatkami, lekko wygięta w karku, sucha, bez widocznych fałdów skórnych czy podgardla.

Tułów. Klatka piersiowa pojemna, szeroka i głęboka z dobrze rozwiniętym przedpiersiem, dobrze wysklepione żebra. Grzbiet prosty, silny, sprężysty. Lędźwie krótkie, silne i głębokie. Słabizny nie podciągnięte; zad szeroki, średniej długości, łagodnie zaokrąglony ani prosty, ani silnie ścięty.

Kończyny przednie. Łopatka długa, dobrze ustawiona, w stosunku do poziomu nachylona około 45°; kąt między łopatką a ramieniem około 115°. Ramię przylega ściśle do tułowia, lecz nie jest zbyt naprężone. Podramię dobrze zbudowane i umięśnione. Nadgarstek lekko sprężysty, mocny, nie za stromy. Łapy okrągłe, z palcami dobrze zwartymi i wysklepionymi. Podeszwy bardzo mocne. Pazury ciemne, krótkie i mocne. Kończyny oglądane ze wszystkich stron proste i niezbyt wąsko ustawione.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *