Kategorie
Psy

SAMOYED

SAMOYED

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 212

Dzięki swej urodzie zyskał one liczne grono amatorów. Gdzieś od końca XIX w. rasa ta weszła na ringi angielskie. Do jej spopularyzowania przyczynił się fakt, że Edward VII oraz królowa Wiktoria byli właścicielami psów tej rasy. Również wyprawy polarne przyczyniły się do jej popularności. Samoyed jest psem wy-wybitnie użytkowym.

Wrażenie ogólne. Pies silny, o żywym usposobieniu i harmonijnej budowie. Przystosowaniem do zimnego klimatu, w którym jest on użytkowany, jest gęste futro dobrze zabezpieczające go przed mrozem. Hodowcy powinni dążyć do utrzymania sylwetki niezbyt długiej, lecz muskularnej, zapewniającej swobodę ruchów, o głębokiej klatce piersiowej i dobrze wysklepionych żebrach, silnym karku, prostym przodzie i silnych lędźwiach. Taka budowa umożliwia pracę w zaprzęgu.

Głowa. Potężna, klinowata. Część mózgowiowa szeroka i płaska. Kufa średniej długości, zbieżna ku końcowi, niezbyt ostra. Uszy niezbyt długie, na końcach lekko zaokrąglone, dość szeroko rozstawione, o wnętrzu okrytym włosem. Oczy ciemne, szeroko rozstawione, głęboko osadzone, o żywym i inteligentnym wyrazie. Nosi powieki czarne; brązowe są dopuszczalne. Szczęki silne z dobrze na siebie zachodzącymi zębami. Wargi czarne.

Tułów. Grzbiet średniej długości, szeroki i bardzo muskularny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka zapewnia dużo miejsca dla płuc i serca. Tył muskularny.

Kończyny. Uda dość długie: staw skokowy dobrze ukątowany. Kończyny umiarkowanie długie, proste, dobrze umięśnione o dobrym kośćcu. Łapy raczej płaskie i długie, dość szerokie; podeszwy chronione włosami między palcami.

Ogon. Długi i okazały, noszony w ożywieniu na grzbiecie, w spoczynku może opadać.

Wymiary ciała. Psy co najmniej 52,5 cm i 20—30 kg; suki co najmniej 4.5,5 cm, masa 17—25 kg.

Ocena punktowa:
ogólne wrażenie 20
szata 10
głowa 10
wzrost i waga 10
klatka piersiowa 10
tył 10
grzbiet 10
łapy 5
Kończyny 5
ogon 5
Razem – 100

Szata. Tułów dobrze okryty gęstym podszyciem, zwartym, miękkim i krótkim, z którego przebijają szorstkie włosy pokrywowe, tworząc futro proste i nie kędzierzawe.

Maść. Lśniąco biała lub matowo biała. Oprócz jednobarwnej — również i łaciata, przy czym łaty powinny być wyraźne.

Wady. Krótkie kończyny, grube uda, postawa krowia.

Z północy też wywodzą się uznane za psy amerykańskie alaskan malamute (FCI 243), husky (FCI 270) oraz pies grenlandzki (FCI 274). Pojawiają się one rzadko na wystawach, lecz konkurują z psami eskimoskimi w wyścigach sań z tym, że malamute jest masywniejszy, silniejszy, zaś husky szybszy i bardziej żwawy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *