Kategorie
Psy

SEALYHAM TERIER

SEALYHAM TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 74b (19. VIII. 1970 r.)

Kynologia angielska zalicza tę rasę do młodszych. Sealyham terier jest dalszym krewniakiem foksteriera. Ze względu na bardzo duże walory myśliwskie używany jest do polowania na lisy i borsuki. Poza tym jest bystry i spostrzegawczy, obdarzony dobrym węchem jako tropowiec i posokowiec. Ponieważ psy te pracują jako norowce, hodowcy powinni je tak selekcjonować, aby nie przekraczały wzrostu podanego we wzorcu, w przeciwnym razie utraciłyby walory potrzebne przy pracy w norach. Równie ważna jest szata robocza chroniąca przed wpływami atmosferycznymi. Mimo że są one norowcami, powinny być wytrwałe w biegu, aby nadawały się również do pracy w roli dzikarzy lub gończaków; są także pierwszorzędnymi szczurołapami. Sealyham terier jest bardzo miłym towarzyszem domowym. Wprawdzie nie okazuje tyle temperamentu co foksterier, ale dzięki wielkiej odwadze i niezwykle silnym szczękom może być w razie potrzeby dzielnym obrońcą.

Przed wojną psy tej rasy znalazły w Polsce kilku zamiłowanych hodowców. Dzięki swym walorom zasługiwałyby na ponowne rozpowszechnienie zarówno wśród myśliwych jak i w mieście w charakterze psów pokojowych, do czego kwalifikują je zrównoważone usposobienie oraz zalety stróża i obrońcy. Ostatnio pojawiły się w Polsce nieliczne, lecz doskonałe okazy.

Wrażenie ogólne. Pies aktywny o swobodnych ruchach —krótkonogi.

Głowa. W części mózgowiowej lekko wysklepiona, między uszami szeroka. Szczęki mocne i długie, graniaste o dużej sile uchwytu. Zęby równe i szerokie, mocne, kły zachodzą dobrze na siebie, długie w stosunku do wielkości psa. Nos czarny. Oczy ciemne, dobrze osadzone, okrągłe, średniej wielkości. Uszy średniej wielkości, lekko zaokrąglone przy końcu, płatem małżowinowym przylegające do policzków.

Szyja. Dość długa, gruba i muskularna. Mocno związana między ukośnymi łopatkami.

Tułów. Średniej wielkości, bardzo giętki. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, nisko osadzona między kończynami. Grzbiet równy.

Kończyny przednie. Krótkie, mocne i proste.

Kończyny tylne. Tył wyjątkowo silny w stosunku do wielkości psa. Uda muskularne i dobrze ukątowane w kolanie. Stawy skokowe mocne, dobrze ukątowane i nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łapy okrągłe, tzw. kocie, o silnej podeszwie.

Ogon. Wzniesiony.

Szata. Długa, twarda i sztywna.

Maść. Najczęściej całkiem biała lub z jasnożółtymi, brązowymi albo szarymi (borsuczymi) plamkami na grzbiecie i uszach.

Wymiary ciała. Masa psa nie więcej niż 9 kg, suki do 8,1 kg. Wysokość w kłębie do 30 cm.

Wady. Oczy jasne lub małe. Nos jasny, cielisty lub w znacznym stopniu łaciaty w tych kolorach. Uszy stojące, tulipanowe lub załamane do tyłu. Nadmiar czerni w umaszczeniu. Żuchwa wysunięta do przodu. Szata miękka lub wełnista.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *