Kategorie
Psy

SETER ANGIELSKI

SETER ANGIELSKI

Wzorzec angielski, wpisany do rejestru FCI pod liczbą 2a (6. III. 1963 r.)

Setery jako psy polowe są w Anglii tak samo popularne jak pointery. Rasa ta jest niewątpliwie bardzo stara. Sporna jest kwestia, czy są one potomkami spanieli, czy ich przodkami, czy też — co jest wielce prawdopodobne — wywodzą się ze wspólnego pnia psów używanych na ptactwo. W angielskich źródłach z XI wieku są wzmianki o spanielu, który przed ptactwem staje z podniesioną nogą, a następnie czołga się ku niemu, doszedłszy zaś — kładzie się przed nim. Stąd ich nazwa: „couching spaniels” i „sitting dogs”, a i legawiec zapewne wziął z tej właściwości swą nazwę. Zresztą psy te również nadają się do buszówki i polowań wodnych, chętniej też aportują niż pointery.

W angielskim piśmiennictwie łowieckim seter angielski znany jest od czterech wieków. Pierwotnie szata ich była bardziej kędzierzawa. Współczesny seter angielski wywodzi się z hodowli Edwarda Laveracka, o którego psach znajdujemy wzmiankę datowaną mniej więcej na rok 1825. Ojcami rodu były psy „Ponto” i „Old Meli”, których potomstwo użyte do dalszej hodowli w pokrewieństwie dało wyrównane pogłowie. Stąd przyjęło się określenie setera angielskiego jako „laveracka”. Z psiarni Laveracka para psów dostała się do rąk innego utalentowanego hodowcy — Llewellina, który przyczynił się swoimi sukcesami hodowlanymi do dalszej popularności tej rasy. Linia ta stała się popularna pod nazwą swego hodowcy, tak że odróżniano drugi typ — llewellina.

Uwagi te, odnoszące się do historii rasy psa, która od przeszło 100 lat święci triumfy na wystawach i próbach polowych, mają znaczenie dla ewentualnych nabywców materiału hodowlanego sprowadzonego z zagranicy. Na wzmiankę zasługuje, że obecnie seter ten stał się bardzo popularny w Italii i pogłowie jego w tym kraju jest niewątpliwie wielokrotnie liczniejsze niż w Anglii, a i jakość jest wyższa.

Seter angielski to pies bardzo przyjacielski, o spokojnym usposobieniu i wybitnym talencie myśliwskim (pasji łowieckiej).

Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu, o wyraźnie zarysowanej sylwetce oraz dużej elegancji w prezencji i ruchach.

Głowa. Długa i dość smukła, z wyraźnie zaznaczoną krawędzią czołową, owalna, pojemna, z wyraźnym guzem potylicznym. Kufa umiarkowanie głęboka i dość graniasta. Odległość od krawędzi czołowej do końca nosa równa odległości dzielącej potylicę od oczu. Nozdrza szerokie. Szczęka i żuchwa prawie równej długości. Fafle niezbyt obwisłe. Nos czarny lub koloru wątroby, stosownie do barwy szaty. Pysk równy. Oczy lśniące, o łagodnym, inteligentnym wyrazie, ciemnoorzechowe; im ciemniejsze tym lepiej. Uszy średniej długości, nisko osadzone i zwisające wdzięczną fałdą ściśle przy policzkach; końce aksamitne, a górna część pokryta delikatnym jedwabistym włosem.

Szyja. Raczej długa, muskularna, smukła, łagodnie wygięta w karku wyraźnie odcinającym się od głowy, rozszerzająca się ku łopatkom, muskularna, bez obwisłej skóry, o eleganckim zarysie.

Tułów. Umiarkowanej długości. Klatka piersiowa głęboka w mostku oraz odpowiednio głęboka i szeroka między łopatkami. Żebra dobrze wysklepione; ostatnie daleko zachodzące. Grzbiet krótki, poziomy. Lędźwie szerokie, lekko wysklepione, silne i muskularne.

Kończyny przednie. Łopatki daleko ku tyłowi osadzone, ukośne. Podramię silne i bardzo muskularne z zaokrąglonymi kościami. Łokieć nisko osadzony. Sródręcze krótkie, muskularne, okrągłe i proste.

Kończyny tylne. Kolana dobrze ukątowane, z wyrazistym stawem. Uda długie. Łapy z bardzo zwartymi palcami, silne i dobrze chronione przez włos między palcami.

Ogon. Osadzony prawie na linii grzbietu, średniej długości, pokryty włosami ani lokowatymi, ani kosmatymi, lekko wygięty lub szablasty, lecz bez skłonności do zadzierania ku górze. Chorągiew lub pióro zwisają w długich powiewnych kosmykach. Pióro zaczyna się nie u nasady ogona, lecz nieco niżej, wydłużając się ku środkowi, a następnie stopniowo skracają się ku końcowi. Włos długi, lśniący, miękki i jedwabisty, lecz nie kędzierzawy.

Szata. Włosy na tyle głowy na linii uszu lekko faliste, długie i jedwabiste, jak zresztą całe uwłosienie. Portki na tylnych nogach i pióro na przednich obfite, dochodzące do łap.

Maść. Czarno-biała, cytrynowo-biała, brązowo-biała albo trójkolorowa czarno-biała-ruda. Okazy bez dużych łat na tułowiu, lecz drobno nakrapiane na całym ciele — wyżej cenione. Podobnie jak dalmatyńczyk, setery angielskie rodzą się białe, a plamy pojawiają się dopiero później.

Wymiary ciała. Psy 27—31 kg i 63—70 cm wzrostu, suki 26— 29 kg i 60—63 cm wzrostu.

Wady. Łopatki ciężkie, niezgrabne, kufa krótka, zwężająca się ku nosowi. Brak krawędzi czołowej. Oczy jasne lub ukośnie osadzone. Uszy wysoko osadzone. Łokcie luźne, źle pod łopatką położone. Żebra płaskie. Lędźwie za długie. Sródręcze i śródstopie słabe, kolana strome. Łapy szerokie. Zad wąski, ogon noszony wesoło. Kościec lekki, chody nie płynne. Przodozgryz lub tyłozgryz.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *