Kategorie
Psy

SETER IRLANDZKI

SETER IRLANDZKI

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 120a (21. IX. 1964 r.)

Rasa ta znana jest od początku osiemnastego stulecia jako produkt hodowli irlandzkiej. Zyskała ona ogromną popularność także poza swoją ojczyzną. U nas — a może i na całym kontynencie — jest najpopularniejszym przedstawicielem seterów.

Pochodzenie tej rasy nie jest wyjaśnione. Przypuszcza się, że protoplastą jej był szkocki seter skrzyżowany z bliżej nieznanymi rasami. Co prawda, ta teoria nie jest wyjaśniona; dziś każda domieszka czarnych włosów jest niedopuszczalna.

Rasa ta wyróżnia się, jeśli jest właściwie hodowana, dużą odpornością, twardością i bardzo żywym temperamentem. Temperament ten, zwłaszcza w młodości, wymaga szczególnej umiejętności od przewodnika układającego setera do pracy polowej. Rasa ta jest późno dojrzewająca, ale właściwość tę wyrównuje z nadwyżką swą długowiecznością, przy czym zachowuje swą żywotność i temperament przez długie lata, do późnej starości.

Wrażenie ogólne. Pies szlachetnej budowy, o przyjaznym wyrazie.

Głowa. W części mózgowiowej długa i wysmukła, lecz nie wąska lub kacza ani gruba przy uszach. Między uszami owalna, pojemna, z wyraźnym guzem potylicznym. Łuki nadoczne i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone. Kufa umiarkowanie głęboka i przy końcu dość graniasta, od krawędzi czołowej do końca nosa długa; nozdrza rozwarte. Szczęka i żuchwa prawie równej długości. Fafle niezbyt obwisłe. Nos ciemnomahoniowy, ciemno-orzechowy lub czarny. Oczy ciemnoorzechowe albo ciemnobrązowe. Niedopuszczalne zbyt duże. Uszy średniej wielkości, delikatne, osadzone nisko i daleko ku tyłowi, zwisające wdzięczną fałdą ściśle przy głowie. Zgryz prawidłowy (ani przodozgryz ani tyłozgryz).

Szyja. Umiarkowanie długa, bardzo muskularna, lecz nie gruba; łagodnie wygięta, bez śladu podgardla.

Tułów. Proporcjonalny. Klatka piersiowa w miarę możności jak najgłębsza, z przodu raczej wąska. Żebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc. Lędźwie muskularne, łagodnie wysklepione.

Kończyny przednie. Łopatki delikatnie zakończone, głębokie, ukośnie i daleko ku tyłowi zachodzące. Przednie nogi proste i ścięgniste, o mocnym kośćcu, swobodnych, nisko położonych łokciach bez. skłonności do wykręcania się na zewnątrz lub do wewnątrz.

Kończyny tylne. Tył szeroki i silny. Tylne nogi od biodra do kolan długie i muskularne, od kolana do pięty krótkie i mocne. Stawy kolanowe i skokowe dobrze ukątowane, bez skłonności do wykręcania się na zewnątrz lub do wewnątrz. Łapy małe, bardzo silne, palce mocne, ściśle zwarte i dobrze wysklepione.

Ogon. Umiarkowanej długości, proporcjonalny do wielkości tułowia, raczej nisko osadzony, silny u nasady i zwężający się ku końcowi, noszony możliwie na poziomie grzbietu lub nieco poniżej niego.

Szata. Włos na głowie, przedniej strony kończyn i na końcach uszu krótki i delikatny, natomiast na tułowiu umiarkowanie długi, płasko przylegający, nie kędzierzawy ani falisty. Pióro na górnej części uszu oraz na tylnej stronie nóg długie i jedwabiste. Obfite uwłosienie na brzuchu tworzy frędzle, które rozciągają się na klatkę piersiową i szyję. Na łapach pióra między palcami. Ogon ozdobiony ładnym piórem z dość długiego włosa, stopniowo skracającego się ku końcowi. Wszystkie pióra i frędzle całkowicie proste i płaskie.

Maść. Soczystokasztanowata, bez śladu czerni. Biała plama na piersi, szyi lub palcach oraz mała gwiazdka na czole lub wąska pręga czy strzałka na nosie albo na czole nie powodują dyskwalifikacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *