Kategorie
Psy

SETER SZKOCKI (GORDON SETTER)

SETER SZKOCKI (GORDON SETTER)

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 6a (28. V. 1963 r.)

Początki tej rasy również nie są znane. Była ona prawdopodobnie rodzima w Szkocji z tym, że w końcu XVIII wieku psiarnia księcia Gordona przypuszczalnie przyczyniła się do wyrównania typu; stąd jej oryginalna nazwa. Angielscy autorzy przypuszczają, że do powstania jej oprócz psów rodzimych typu setera — przyczyniła się suka ,,Maddy”, czarna podpalana collie. Wydaje się to słuszne, ponieważ i w usposobieniu gordon odbiega od typu zwykłego wyżła angielskiego. Angielscy myśliwi, zwłaszcza zawodowi menerzy, wolą psa nie przywiązującego się wyłącznie do jednego pana, lecz spędzającego życie w kojcu. Dzięki temu po przeszkoleniu mogą one służyć każdemu, to je nabędzie lub wyprowadzi w pole. Gordon seter natomiast nie znosi hodowli kojcowej; przeciwnie — wymaga stałego kontaktu z człowiekiem. Ta jego właściwość niewątpliwie przyczyniła się do tego, że w Anglii jest on znacznie mniej licznie reprezentowany niż inne rasy seterów czy pointery. Ta sama cecha jednak powinna się przyczynić do zwiększenia jego popularności u nas, gdzie przecież myśliwi ograniczają się zwykle do trzymania jednego psa i nie chowają go w kojcu, lecz przyjmują do wspólnoty domowej.

Spośród wszystkich wyżłów angielskich gordon ma najwięcej cech psa wszechstronnie użytkowego. Prawdopodobnie dlatego, że wśród jego przodków na pewno odnalazłby się również posokowiec (bloodhound), którego cechy ujawniają się jeszcze nie raz dość wyraźnie u niektórych egzemplarzy tej rasy. Niestety pogłowie tej rasy w Polsce jest obecnie raczej słabe. Nasze psy przypominają raczej „czarnego irlanda” niż właściwego szkota i dlatego wskazany byłby import doskonałego reproduktora albo — co znacznie tańsze — wysłanie polskich suk do pokrycia nim za granicą

Wrażenie ogólne. Pies stylowy, budowy galopena, o szlachetnej sylwetce, przypominającej budowę silnego huntera (konia myśliwskiego — przyp. aut.), harmonijnie zbudowany i dobrze zrównoważony. Silny, dość krótki, o równym grzbiecie. Ogon dość krótki. Głowa dość długa o wyraźnych liniach i inteligentnym wyrazie. Szata długa, płaska o zdecydowanych kolorach.

Głowa. W części mózgowiowej raczej głęboka niż szeroka, lecz wyraźnie szersza niż kufa, wysklepiona, najszersza między uszami. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, odległość między nią a potylicą nieco większa, niż dzieląca ją od nosa. Poniżej i obok oczu głowa smukła, a policzki tak wąskie jak na to pozwala jej smukłość. Kufa dość długa, z prawie równoległymi liniami czoła i grzbietu nosa, oglądana z góry i z boku — nie spiczasta. Fafle nie obwisłe, lecz dobrze zaznaczone. Nos duży i szeroki, czarny. Nozdrza rozwarte. Głębokość kufy nieco mniejsza niż długość. Oczy dość duże, nie za głęboko osadzone, ani zbyt wypukłe, nieco osłonięte brwiami, wyrażające bystrość i inteligencję. Ciemnobrązowe, błyszczące. Uszy nisko osadzone i ściśle przylegające do głowy, średniej wielkości, delikatne, o cienkiej skórze. Pysk równy, niedopuszczalny przodozgryz lub tyłozgryz.

Szyja. Długa, smukła, wygięta przy głowie, bez śladu podgardla.

Tułów. Umiarkowanie długi, głęboki w mostku. Tylne żebra daleko zachodzące. Klatka piersiowa nie za szeroka. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *