Kategorie
Ptaki

Słonka

Słonka – Scolopax rusticola

Siewkokształtne są ptakami nadbrzeżnymi słodkich wód i podmokłych łąk. Niektóre jednak gatunki nie lubią tego typu ekosystemu. Słonka jest ptakiem podmokłych i wilgotnych lasów. Żywi się owadami, ślimakami i robakami, które zbiera na ziemi lub wyszukuje w mule. Czubek dzioba słonki jest zaopatrzony w ciałka dotykowe, które pozwalają rozpoznać robaka i dokładnie go zlokalizować. Koniec dzioba słonki otwiera się jak szczypce, którymi chwyta robaka i wyciąga go z ziemi. Słonka bytuje w całej Europie (z wyjątkiem regionów skrajnie północnych i południowych) i w dużej części Azji. Zimę spędza na krańcach Morza Śródziemnego, skąd wraca pod koniec marca. Słonki migrują nocą i te loty mylone są z godowymi. O zmierzchu samce pojawiają się w krajobrazie lecąc w sposób przypominający lot nietoperza i wydają przy tym odgłosy przypominające pochrapywania lub ostre gwizdy. Samica wydaje dźwięki na ziemi. Rytualny taniec godowy odbywa się na ziemi po spotkaniu obojga partnerów.

Dorosła słonka (1, 2) waży około 300 g i jest nieco mniejsza od kuropatwy. Jej ochronne, brunatnoczerwone upierzenie usiane małymi, czarnymi kreskami i plamkami pozwala jej wtopić się doskonale w tło leśnego gruntu. Wypukłe, umieszczone po bokach dość dużej głowy oczy zapewniają jej szerokie pole widzenia. Wysiadująca samica doskonale widzi, co się dzieje wokół niej. Wykluwające się po 22 dniach pisklęta opuszczają natychmiast gniazdo i znikają w okolicy dzięki maskującemu brązoworudawemu puchowi (3). Jaja są także w kolorze ochronnym (4). Niektórzy specjaliści uważają, że słonka chroni swoje młode w oryginalny sposób. W razie niebezpieczeństwa przenosi je w bezpieczniejsze miejsce w dziobie lub przyciskając łapami do piersi. W niektórych krajach europejskich poluje się na słonki wiosną, podczas przelotów migracyjnych.

Gatunek łowny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *