Kategorie
Ptaki

Sokół wędrowny

Sokół wędrowny

Rodzina sokołów tworzy osobną grupę dziennych ptaków drapieżnych, z których kilka gatunków zamieszkuje Europę. Ich wygląd, kształt skrzydeł i charakterystyczny sposób latania pozwalają na odróżnienie ich w przyrodzie. Skrzydła wszystkich sokołów są długie i wąskie, zakrzywione w kształcie półksiężyca i ostro zakończone. Nie są podobne do prostych, szerokich, sztywnych i z rozstawionymi lotkami skrzydeł orłów lub myszołowów. Głowa sokołów jest okrągła, oczy duże, brązowoczarne lub czarne, nieco wypukłe. Na górnej części dzioba znajduje się tzw. ząb (4) — szczegół pozwalający na ich odróżnienie.

Sokół wędrowny jest jednym z największych wśród 20 znanych geograficznych podgatunków. Bytuje praktycznie na całym świecie. Niestety, na skutek ingerencji człowieka w środowisko naturalne, występuje dziś rzadko, a z niektórych regionów Europy zniknął całkowicie. W przeszłości uważano go za gatunek szkodliwy, bowiem żywi się drobną zwierzyną, w związku z czym intensywnie na niego polowano. Prawdziwego jednak powodu jego regresu należy szukać w nadmiernym używaniu pestycydów w uprawach rolniczych i leśnych.

W miejscach, w których sokoły wędrowne jeszcze się gnieżdżą, budują swoje gniazda na niedostępnych szczytach skalnych lub na drzewach, w starych gniazdach opuszczonych przez inne ptaki. W kwietniu samica znosi 3 do 4 jaj (5), które oboje rodzice wysiadują na zmianę przez 28—29 dni. Młode sokoły jako gniazdowniki opuszczają gniazdo dopiero po 40 dniach. Północne populacje sokoła wędrownego migrują na południe, zamieszkujące natomiast Europę Środkową i Zachodnią przemieszczają się zimą w granicach swoich terytoriów. Wszystkie sokoły są chronione.

Samiec sokoła wędrownego jest mniej więcej o 1/3 mniejszy od samicy, przy czym oboje mają identyczne ubarwienie. Dorosłe mają płaszcz koloru łupkowego, brzuch w białe i ciemnoszare paski oraz czarne wąsy na białej części twarzowej (1). Młode mają grzbiet brązowoszary, a brzuch jasny, usiany małymi, brązowymi, wydłużonymi plamkami (2). W locie można rozpoznać sokoła wędrownego po długich spiczastych skrzydłach, których rozpiętość waha się od 85 do 115 cm, i po krótkim, zwężonym na końcu ogonie (3).

Sokół wędrowny jest doskonałym lotnikiem chwytającym zdobycz wyłącznie w locie, atakującym nawet ptaki takie, jak kaczka, czapla lub wrona. W locie nurkującym osiąga prędkość 320 km/h. Samica jest tak silna, że porywa kaczkę cięższą od siebie. Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *