Kategorie
Psy

SPANIEL TYBETAŃSKI

SPANIEL TYBETAŃSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 231 a (21. I. 1971 r.)

Jest on bliskim kuzynem pieska pałacowego. Wbrew nazwie nie jest on oczywiście płochaczem, lecz ponoć był od stuleci faworytem kapłanów w świątyniach Tybetu. Pierwsze jego okazy dotarły do Anglii z końcem ubiegłego stulecia i w pierwszych latach XX wieku. Najlepsze okazy z importu przyszły też po ostatniej wojnie. Różnią się cd swego pałacowego kuzyna przede wszystkim tym, że mają naturalny, posuwisty chód i dlatego, przy swym wzroście około 25 cm w kłębie, mogłyby zainteresować przede wszystkim panie — miłośniczki psów tego pokroju, które uprawiają turystykę pieszą i chciałyby mieć wytrwałego, żywego towarzysza swych wycieczek. W domu jest on czujnym stróżem. Wesoły i pewny siebie, bardzo inteligentny, nieufny wobec obcych.

Ogólne wrażenie. Pies mały, ruchliwy i żwawy. Sylwetka zharmonizowana, tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie.

Głowa. Mała w proporcji do tułowia, noszona wyniośle; stwarza szlachetne wrażenie. U psów samcza w wyrazie, lecz nie ordynarna. Czaszka lekko wysklepiona, umiarkowanie szeroka i długa. Krawędź czołowa łagodna, lecz zaznaczona. Kufa miernej długości, tępa, dobrze wypełniona. Broda dość głęboka, szeroka. Nos czarny. Oczy brązowe, owalne, lśniące i wyraziste, średniej wielkości, dość szeroko rozstawione, skierowane do przodu, o bystrym wyrazie. Oprawa czarna. Uszy średniej wielkości, zwisające, u okazów dorosłych dobrze owłosione, z piórami. Dość wysoko osadzone; mogą być nieco odchylone cd czaszki, lecz nie powinny luźno latać. Duże, ciężkie uszy nisko osadzone są nietypowe. Zęby powinny być równo rozmieszczone, a żuchwa szeroka między kłami. Kompletne uzębienie pożądane. Ideałem jest lekki przodozgryz. Górne siekacze stykają się zewnętrznymi krajami z dolnymi siekaczami. Równy zgryz (cęgowy) dopuszczalny pod warunkiem, że broda jest dość szeroka i głęboka, by zachować wrażenie tępego pyska. Zęby nie mogą być widoczne przy zamkniętym pysku.

Szyja. Miernie krótka, silna i mocno osadzona. Grzywa lub kryza z dłuższego włosa wyraźniejsza u psów niż u suk.

Tułów. Długość od szczytu łopatek do nasady ogona nieco większa niż wysokość w kłębie. Zebra silne i głębokie, grzbiet prosty.

Kończyny przednie. Kości przednich kończyn lekko wygięte. Kościec mierny. Łopatki mocne, silnie osadzone.

Kończyny tylne. Foremne i silne, stawy skokowe oglądane z tyłu niskie i proste. Podudzie dobrze rozwinięte, ustawione pod umiarkowanym kątem. Łapy zajęcze, małe i kształtne, z piórem między palcami, często dłuższymi niż łapa. Białe plamy dopuszczalne.

Ogon. Wysoko osadzony, obficie owłosiony, z piórami, noszony wesoło, zakręcony nad grzbietem w czasie chodu. Nie jest wadą, jeśli w spokoju opada.

Szata. Podwójna, jedwabista, krótka na pysku i przodzie nóg. Miernej długości na tułowiu, raczej płasko przylegająca. Uszy i tył przednich kończyn z obfitym piórem, ogon i pośladki obficie owłosione. Psy tej rasy nie powinny być przesadnie owłosione; suki mają mniej uwłosienia i mniejszą grzywę niż psy.

Maść. Wszelkie kolory i zestawienia wszystkich kolorów dopuszczalne.

Wymiary ciała. Masa 9—15 funtów (4—6,5 kg); wzrost 10 cali (ok. 25 cm).

Chody. Żywe, posuwiste, proste, swobodne, stanowcze.

Wady. Duże wypukłe oczy. Szeroka płaska kufa, bardzo wypukłe lub płaskie czoło, zbyt wyrazista krawędź czołowa, kufa zaostrzona, cofnięta żuchwa. Wydłużony profil bez krawędzi czołowej, bardzo wypukłe lub mało wyraziste czoło. Strome kolana, postawa krowia, popielaty pigment. Jasne oczy, wysunięty pysk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *