Kategorie
Zwierzęta

SPOSOBY POLOWANIA

Polowania są ściśle związane z ochroną i hodowlą zwierzyny. Ich wyniki świadczą o efektywności całorocznych zabiegów ochronnych. Sposoby polowania są rozliczne. Zależą od rodzaju zwierzyny, pory roku, pory dnia i terenu. Poluje się indywidualnie lub zbiorowo, zazwyczaj używając broni palnej i stosując pułapki.

Zbiorowo poluje się na zwierzynę drobną. W zależności od ukształtowania terenu poluje się w kotły, ławą lub z nagonką. Strażnicy lub naganiacze (pomocnicy bez broni myśliwskiej) noszą strzeloną zwierzynę. W pierwszym przypadku myśliwi i naganiacze tworzą wielkie koło i powoli zbliżają się do środka terenu. W drugim przypadku — myśliwi tworzą linię i posuwają się razem przez pole lub przez las.

Do polowania na zwierzynę drobną używa się broni śrutowej, gdyż strzela się do małego ruchomego celu. Ponieważ używa się broń o dwóch lufach, z której strzela się nabojami zawierającymi śrut, jego wiązka skuteczniej dosięga biegnącą małą zdobycz.

Na niektóre gatunki zwierzyny drobnej można polować indywidualnie (grzywacze, słonki, gęsi, dzikie króliki, drapieżniki). Myśliwy zajmuje miejsce w ukryciu i tu czeka na właściwy moment podejścia do zwierzyny, aby jej nie spłoszyć (polowanie z zasiadki lub z podchodu). Samotny myśliwy może także polować na zwierzynę grubą, jak na przykład na jeleniowate. Siada na ambonie — małej konstrukcji z drewna, otwartej u góry lub z dachem, skąd może dokładnie obserwować okolicę. Zaletą ambony jest to, że daje ona myśliwemu możliwość obserwowania zwierzyny i nie-śpieszny wybór celu. Polowanie z podchodu jest dużo trudniejsze. Myśliwy posuwa się powoli i cicho w terenie, próbując podejść jak najbliżej do zwierzyny. W okresie rykowiska jeleni i rui saren, polując z zasiadki lub z podchodu, można używać wabików. Myśliwy próbuje zwabić byka lub kozła na odległość zasięgu broni naśladując głos łani lub kozy albo głos rywala. Wabikiem można się posługiwać podczas polowania także na inne gatunki zwierzyny, naśladując głos danego gatunku (grzywacz) lub głos ofiary (kniazienie zająca dla zwabienia lisa).

Sztucerów używa się do polowania na zwierzynę grubą oraz, w wyjątkowych przypadkach, na zwierzynę drobną. Ze sztucera strzela się nabojami, których pociski składają się z ołowianego rdzenia osłoniętego miedzianym płaszczem. Strzela się do zwierzęcia stojącego. Strzelanie do zwierzyny leżącej jest naruszeniem myśliwskiej etyki. Podczas polowania z nagonką strzela się także do zwierzyny będącej w ruchu (np. polowanie na dziki). Myśliwi otaczają kręgiem las, a naganiacze przeczesują go, starając się skierować zwierzęta na myśliwych. Podczas polowania na dziki można z powodzeniem posługiwać się specjalnie ułożonymi psami, np. gryfonami*.

Do polowania na zwierzynę grubą używa się broni dużego kalibru, mniejszy jest stosowany do polowań na zwierzynę drobną (lis). Sztucery mają duży zasięg tak, że można strzelić zwierzę na odległość 200 m, podczas gdy z broni śrutowej można oddać skuteczny strzał na 40 m. Na rynku dostępna jest broń mająca przynajmniej jedną lufę kulową i jedną śrutową, więc myśliwy może jej używać w zależności od rodzaju polowania.

Polowania z naganką na zwierzynę drobną odbywają się w dzień, podczas gdy z zasiadki lub z podchodu poluje się wcześnie rano (kaczka, gęś, cietrzew), lub wieczorem (kaczka, gęś). Również na zwierzynę grubą poluje się o świcie lub o zmroku.

Stosowanie pułapek jest techniką polowania pozwalającą na chwytanie żywych zwierząt. W tym celu niezbędne są odpowiednie narzędzia i urządzenia. Schwytaną zwierzyną zasiedla się inne tereny lub eksportuje ją do innych krajów. Małe mięsożerne i piżmaki chwyta się dla ich wspaniałego futra, dzikie króliki dla doskonałego mięsa.

Do odłowów kuropatw i bażantów używa się sieci długich na kilkadziesiąt metrów i o wysokości 6 m. Króliki chwyta się w zapory z sieci, w które wpadają uciekając przed naganiaczami ugrupowanymi w półkole. Do łapania bażantów używa się także sieci naciągniętych na drewniane ramy z podpórką o wysokości 75 cm, które umieszcza się w pobliżu podsypów. Myśliwy ukryty w specjalnej budce pociągnięciem linki usuwa podpórkę, a rama spada na pożywiające się ptaki. Do odłowu zwierzyny grubej buduje się mocne zagrody z drewna (tzw. odłownie), do których zwierzęta wchodzą przez wejście zaopatrzone w opadające zamknięcie. Wewnątrz znajduje się karma. Mechanizm zamykający wejście uruchamia z odległości myśliwy nadzorujący akcję z ambony lub też zamykanie odbywa się automatycznie. Następnie przenosi się zwierzęta do klatek transportowych. Drobną zwierzynę futerkową chwyta się w różnego rodzaju pułapki, wewnątrz których umieszcza się przynętę, specjalnie dobraną w zależności od gatunku zwierzyny. Używanie potrzasków z żelaza jest w większości krajów zabronione, gdyż mogą zadawać ból i ranić zwierzęta.

Powodzenie polowania zależy od stopnia wiedzy na temat tropów i śladów (ekskrementy, wypluwki itp.). Wiedza taka ma szczególne znaczenie, gdy poluje się na kopytne i mięsożerne. Dobre polowanie jest nie do pomyślenia bez cennego pomocnika, jakim jest pies myśliwski. Rozwojowi technik łowieckich towarzyszyła zawsze hodowla odpowiednich do potrzeb psów myśliwskich. Dobierano rasy psów do określonej pracy w danym terenie. Można więc dokonać klasyfikacji psów myśliwskich według ich użytkowości. Szorstkowłose i długowłose psy ras angielskich i francuskich mogą być używane w każdym terenie, a nawet do pracy w wodzie. Tropowce wypłaszają zwierzynę, idą po tropach i aportują. Wyżły, w przeciwieństwie do gończych, są średniej wielkości i małe. Do tej grupy należą setery, spaniele i cockery. Doskonale nadają się do wypłaszania zwierzyny, tropienia i do pracy w wodzie. Do polowania na dziki używa się wyżłów, które naganiają same lub w sforze zwierzynę na myśliwych, nawet w trudnym terenie. Jamników i basetów używa się jako norowców, które wślizgują się do nor lisów, aby je stamtąd wypędzić, ale umieją także tropić w terenie lub pracować na wodzie. Foksteriery, teriery irlandzkie i niemieckie teriery myśliwskie również są doskonałe w norowaniu. Wyróżniają się oprócz tego niezwykłą agresywnością przy atakowaniu.

Hodowla psów myśliwskich wymaga doskonałej znajomości każdej rasy aby wiedzieć, jak z każdą z nich postępować, jak układać i jak uwydatniać jej naturalne zalety. Dobry pies myśliwski musi być doskonale zdyscyplinowany, reagować natychmiast na komendy i być skuteczny w terenie. Układanie psów trwa długo i wymaga wiele cierpliwości. Aby pies mógł być uznany za dobrego reproduktora i dobrego psa myśliwskiego, musi uczestniczyć w wystawach psów, gdzie ocenia się jego właściwości fizyczne. Następnie musi zdać egzamin (próby polowe), dzięki któremu zostanie określona jego przydatność do polowań. Tylko myśliwi i kynolodzy wiedzą, ile pracy i poświęcenia wymaga ułożenie psa myśliwskiego, co kompensuje późniejsza satysfakcja, gdy wysiłki zostaną ukoronowane powodzeniem.

Po polowaniu myśliwi powinni natychmiast zatroszczyć się, aby mięso się nie zepsuło. Zwierzynę drobną wiesza się na drążkach, aby ostudzić ją i wywietrzyć. Grubą zwierzynę patroszy się na miejscu.

Niektóre części zwierzyny są uważane za trofeum i z prawa przynależą do tego szczęśliwego nemroda, który zwierzynę pozyskał. U kopytnych są to poroża i rogi (jeleń, muflon), lub niektóre zęby (jeleń, dzik). Można zachować skóry mięsożernych lub kopytnych (niedźwiedź, dzik). Myśliwi zabierają także pióra kaczek i kszyków, a także preparują osobniki szczególnie rzadkie i piękne (głuszec, cietrzew).

Po zakończeniu sezonu organizuje się w niektórych krajach wystawy trofeów, które wówczas ocenia specjalna komisja. Pokazuje się poroża i rogi z czaszkami, oczywiście dobrze oczyszczone z tkanki mięsnej. Pracę tę wykonuje osobiście myśliwy lub wykwalifikowany preparator.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *