Kategorie
Psy

SPRINGER SPANIEL

SPRINGER SPANIEL

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 125a (28. I. 1964 r.)

Rasą w Polsce mniej popularną, w kołach myśliwskich jednakże znaną i hodowaną, jest Springer spaniel. Jest on większy od cockera i może dlatego rzadziej trzymany w charakterze psa dekoracyjnego.

Springer jest najstarszym angielskim psem myśliwskim. Od niego wywodzą się wszystkie polowe spaniele (prócz clumber spaniela). Początkowo był używany do wyszukiwania, wypłaszania i naganiania zwierzyny do sieci, dla sokołów i chartów, lecz w obecnych czasach potrzebny jest wyłącznie do odnajdywania, wypłaszania i aportowania zwierzyny przed strzelcem. Rasa ta jest chowana w czystości.

Wrażenie ogólne. Współczesny Springer to pies harmonijnie zbudowany, zwarty, silny, dobrej postawy, wesoły, ruchliwy i wytrwały. Ma najdłuższe kończyny i jest najbardziej rasowo zbudowany ze wszystkich polowych spanieli.

Głowa. W części mózgowiowej średniej długości, dość szeroko i lekko zaokrąglona, wznosząca się od kufy z wyraźną krawędzią czołową, przedzieloną bruzdą między oczami, stopniowo zanikającą wzdłuż czoła do potylicy, która nie powinna być spiczasta. Policzki nie zaokrąglone ani pełne. Kufa proporcjonalnej długości w stosunku do głowy, dość szeroka i głęboka, lecz nie toporna, dobrze wyrzeźbiona pod oczami, dość głęboka. Pożądane graniaste fafle, jednakże nie nadmiernie rozwinięte, aby nie przeszkadzały przy aportowaniu. Nozdrza dobrze rozwinięte. Żuchwa silna, zgryz równy (ani przodozgryz, ani tyłozgryz). Oczy średniej wielkości, nie wyłupiaste ani zapadnięte, o czujnym, łagodnym wyrazie Powieki dobrze przylegające do gałki ocznej, nie odsłaniające spojówki. Oczy ciemnoorzechowe. Uszy kształtu płata, ściśle przylegające do głowy, dość długie i szerokie, lecz nie przesadnie. Poprawne osadzenie — na linii oczu.

Szyja. Silna i muskularna, dość długa, bez fałdów podgardlanych, dobrze osadzona w łopatkach, łagodnie wygięta i zwężająca się ku głowie, co sprzyja ruchliwości i szybkości.

Tułów. Silnie zbudowany i proporcjonalnie długi. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta, zapewniająca dużo miejsca dla serca i płuc. Żebra dobrze wysklepione. Lędźwie muskularne i silne, lekko wysklepione i mocno związane.

Kończyny przednie. Proste i ładnie ozdobione piórami; łokcie harmonijnie ustawione przy tułowiu, śródręcze mocne.

Kończyny tylne. Uda szerokie i muskularne, dobrze rozwinięte, długie, kolana nisko położone. Kolana i staw skokowy łagodnie ukątowane, nie wychylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Wadliwe są grube stawy skokowe. Łapy mocne, dobrze zaokrąglone, palce zwarte, opuszki (piętki) zaokrąglone i sprężyste.

Ogon. Osadzony nisko i nigdy nie noszony powyżej grzbietu, dobrze owłosiony i ruchliwy.

Szata. Ściśle przylegająca, prosta i nie szorstka, odporna na wodę.

Maść. Dopuszczalne wszystkie umaszczenia, ale najbardziej pożądane kolory wątroby z białym, czarne z białym lub któraś z tych maści z podpalanymi znaczeniami.

Wymiary ciała. Wzrost w przybliżeniu 51 cm, masa 23 kg.

Chody. Chód Springera jest tylko jemu właściwy. Przednie nogi powinien wyrzucać przed siebie z łopatki, podnosząc łapy swobodnie i lekko, nie „pływając” nimi ani nie chodząc na sposób teriera. Kolana powinny zachodzić dobrze pod tułów w jednej linii z przednimi nogami. Nawet przy powolnym chodzeniu wiele spanieli ma inochód typowy dla tej rasy.

Wady. Owcza szyja. Oczy „mysie”, bez wyrazu, jasne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *