Kategorie
Psy

Szata psa

Szata psa

Szata psa, czyli okrywa włosowa albo futro, bywa różnorodna zarówno pod względem typu uwłosienia jak i maści. Uwłosienie nie zawsze jest wyraźnie typowe w swoim rodzaju. U ras starych, którymi sportowa kynologia zajmuje się od dawna, szata zwykle jest już wyrównana. U ras młodych często jeszcze są dość znaczne wahania, ale np. u owczarka niemieckiego wahania te nie wpływają na jego ocenę, jeśli szata jest praktyczna. Zasadniczo futro psa, podobnie zresztą jak wszystkich Canidae składa się z mniej lub bardziej długich czy twardych włosów pokrywowych i miękkiego gęstego podszycia. Należałoby rozróżnić 2 typy okrywy — prostowłosą i szorstkowłosą z odmianami: kosmatą, właściwą szorstką, wełnistą i jedwabistą.

Włosy proste. Można je podzielić na 3 rodzaje: krótkie, twarde i długie. Zdaję sobie sprawę, że nazwy te nie oddają tego, co należałoby wyrazić w jednym słowie dla określenia szaty psa, lecz niestety — brak w polskim słownictwie odpowiednika określeń, a tworzenie wieloczłonowych przymiotników, przyjęte w języku niemieckim, nie odpowiada duchowi naszego języka.

Włosy krótkie. Powinny być one połyskujące. W tego rodzaju okrywie podszycie jest minimalne lub nawet go brak. Podbrzusze i dobrzuszna strona uda bywają czasem prawie gołe. Szata taka u ras użytkowych jest niepożądana, gdyż nie daje ochrony przed zmianami temperatury i nie zabezpiecza przed mechanicznym uszkodzeniem skóry. Tolerowana może być tylko u psów pokojowych, u których jest nawet zaletą ze względu na łatwość utrzymania jej w czystości i połysku. Sierść taką mają charciki włoskie, karłowate pinczery oraz jamniki w gniazdach nie myśliwskich (u jamnika polującego przesadnie delikatna sierść jest niepożądana).

Włosy twarde. Szata taka jest najkorzystniejsza dla wszystkich psów użytkowych i pokojowych, gdyż łączy zalety dobrej ochrony skóry z łatwością utrzymania jej w czystości. Jest ona zbliżona najbardziej do naturalnego futra dzikich przodków psa. Pokrywa (włosy pokrywowe) jest prosta, naturalnie ułożona, twarda, elastyczna, różnej długości u różnych ras, a nawet u różnych osobników tej samej rasy. Włosy pokrywowe z reguły ściśle przylegają i układają się wzdłuż ciała, czasem są odstające (np. u szpica), lecz nigdy kosmate, wełniste czy najeżone. Często tworzą „wicherki” za uszami albo grzywę. Włosy na masce, uszach i łapach są zwykle krótkie. W dłuższym uwłosieniu tego typu ogon jest zwykle puszysty, podobny do kity lisa lub chwostu wilka; brak zwykle „piór”, „frędzli” czy „portek” na nogach. W okrywie twardej na spodzie ogona włosy bywają nieco dłuższe i tworzą tzw. szczotkę (posoko-wiec). Pod twardą, z reguły gładką i błyszczącą, czasem matową pokrywą znajduje się gęste, miękkie, zwarte podszycie, zwykle szarawe lub brązowawe, stonowane z barwą pokrywy, czasem czarne lub białe, gdy włosy pokrywowe są takiej samej maści.

Włosy długie. Długowłosa szata u psa jest zwykle miękka, zwykle z dość rzadkim podszyciem. Włosy pokrywowe są mniej twarde i proste, czasem z lekką tendencją do falowania; na masce i łapach są one zwykle krótkie i delikatniejsze. Tworzą zazwyczaj grzywę, a na nogach i ogonie frędzle lub tzw. pióra (bernard długowłosy, collie długowłosy, pekińczyk). O ile włosy proste w omawianych formach (prócz zbyt krótkich) stanowią raczej naturalną szatę psa, o tyle uwłosienie innych typów jest wynikiem selekcji i doboru hodowlanego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *