Kategorie
Psy

SZKOCKI TERIER

SZKOCKI TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 73b (8. X. 1972 r.)

Znany w całej Europie, jest bliskim kuzynem poprzednio omawianego. Rasa ta przechodziła również wiele przeobrażeń, nim w roku 1930 ustalono jej wzorzec. O popularności jej świadczy fakt, że w pierwszym powojennym numerze czasopisma „Pies” pierwsza doczekała się monograficznego opisu (inż. Zygmunt Biernacki). W ostatnich jednak latach utraciła swą popularność i raczej rzadko pojawia się na wystawach. Hodowcy twierdzą, że szkockie teriery zyskują na usposobieniu, gdy trzymane są parami lub w towarzystwie innych psów, gdyż jako „jedynaki” mają skłonność do popadania w stan osowiałości lub stają się „zgryźliwe”. Utrzymanie ich w wystawowej kondycji wymaga starannego i umiejętnego trymowania.

Wrażenie ogólne. Sylwetka silna, krępa, wielkości odpowiedniej dla norowca, na krótkich nogach, o żywych ruchach — w małym ciele uosobienie siły i temperamentu. Głowa w stosunku do wielkości psa sprawia wrażenie zbyt długiej. Tułów pokryty ściśle przylegającą szorstką szatą. Pies ze swymi bystrymi, inteligentnymi oczami i ostrymi, sterczącymi uszami robi wrażenie stałej gotowości do działania. Mimo krótkonożności chody płynne, lekkie i posuwiste dzięki swobodnej akcji łopatek, kolan i stawów skokowych.

Głowa. Długa, ale proporcjonalna do wzrostu psa; w części mózgowiowej prawie płaska i mimo dość znacznej szerokości sprawia wrażenie wąskiej. Policzki nie uwypuklone. Krawędź czołowa łagodna, lecz wyraźnie zaznaczona na wysokości linii oczu. Nos szeroki; z profilu cofnięty w stosunku do brody. Oczy kształtu migdałów, ciemnobrązowe, rozstawione szeroko po bokach, osadzone głęboko pod kosmatymi brwiami. Uszy zgrabne, delikatne, szpiczaste, sterczące. Zęby silne, zgryz nożycowy.

Szyja. Muskularna, umiarkowanie długa.

Tułów. Klatka piersiowa znacznie wysunięta do przodu, dość szeroka. Zebra dobrze wysklepione, zachodzące daleko do tyłu. Grzbiet stosunkowo krótki i bardzo muskularny. Linia grzbietu prosta. Lędźwie dobrze umięśnione i głębokie, silnie łączące partię piersiową z krzyżową. Tył wyjątkowo silny w stosunku do wzrostu psa. Zad duży i szeroki.

Kończyny przednie. Łopatki ukośne, długie. Kończyny o silnym kośćcu, proste aż do śródręcza, dobrze związane w łokciach, nie podstawione pod tułów.

Kończyny tylne. Uda silne, dobre ukątowanie w kolanach. Stawy skokowe mocne, dobrze ukątowane, proste, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łapy duże, opuszki sprężyste, palce dobrze wysklepione i zwarte.

Ogon. Umiarkowanie długi, nadający psu równowagę, u nasady gruby, zwężający się ku końcowi, osadzony wysoko i noszony prosto lub z lekkim wygięciem.

Szata. Dobrze chroni psa przed przemoknięciem. Pod szorstkimi, gęstymi i sztywnymi włosami pokrywowymi gęste, miękkie i krótkie podszycie.

Maść. Czarna, słomkowa lub pręgowana czarno-słomkowa.

Wymiary ciała. W idealnej kondycji wystawowej masa 8,5—10,5 kg; wzrost 25—28 cm.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *