Kategorie
Psy

SZNAUCER ŚREDNI (BRODACZ)

SZNAUCER ŚREDNI (BRODACZ)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 182a (14. XI. 1973 r.)

Wrażenie ogólne. Szata szorstkowłosa. Wielkość średnia; wzrost w kłębie równy mniej więcej długości tułowia. Psy wydają się nieco krótsze niż suki. Sylwetka raczej krępa niż smukła, kwadratowa, silna, żylasta. Narządy zmysłów dobrze rozwinięte, dzięki czemu brodacz monachijski podatny jest w szkoleniu. Pies wytrwały, odważny, odporny na choroby i nie sprzyjające warunki. Cechuje go żywy temperament i opanowanie oraz łatwe przywiązywanie się do człowieka, czujność i mała szczekliwość. Dobry towarzysz dzieci.

Głowa. Mocno zbudowana, podłużna, zwężająca się stopniowo od uszu do końca nosa. Stosunek jej długości (od końca nosa do potylicy) do długości grzbietu (mierzonego od pierwszego kręgu grzbietowego do nasady ogona) — mniej więcej jak 1 : 2. Dużą wagę przywiązuje się do wysmukłości głowy. Krawędź czołowa wyraźnie podkreślona przez łuk brwiowy. Grzbiet nosa prosty, przebiega równolegle z linią płaskiego, gładkiego czoła. Mięśnie żuchwy silnie rozwinięte, nie powinny jednak naruszać graniastej sylwetki głowy (łącznie z brodą). Kufa w kształcie umiarkowanie tępego klina. Nos wydatny, czarny. Wargi ściśle przylegające, czarne (niezależnie od umaszczenia szaty). Uszy wysoko osadzone i równo przycięte.Tu należałoby dodać, że za przykładem Anglii i krajów skandynawskich należałoby i u nas oceniać psy z uszami nie ciętymi na równo z ciętymi; wtedy ucho powinno być raczej niezbyt duże, do przodu załamane i oparte krajem o czaszkę. Oczy owalne, skierowane ku przodowi, ciemne. Dolna powieka przylegająca (spojówka niewidoczna).

Szyja. Nieco wygięta, silnie osadzona, proporcjonalna (nie za krótka i nie za gruba), sucha skóra bez fałdów i ściśle przylegająca. Kark silny, dobrze wysklepiony.

Tułów. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach, w przekroju poprzecznym owalna, sięgająca do łokci. Mostek w części początkowej wystaje możliwie daleko ku przodowi przed stawem łopatkowym, tworząc tzw. przedpiersie. Dolna krawędź klatki piersiowej podniesiona nieznacznie ku tyłowi. Odstęp od ostatniego łuku żebrowego do biodra możliwie krótki; robi to wrażenie zwartości partii lędźwiowej. Grzbiet krótki i muskularny, lekko spadzisty, przechodzący lekkim lukiem ku nieco zaokrąglonemu zadowi. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.

Kończyny przednie. Łopatka skośna. Ramię dobrze ukątowane, płasko, lecz dobrze umięśnione. Nogi oglądane ze wszystkich stron — proste.

Kończyny tylne. Uda ukośnie ustawione i bardzo silnie umięśnione. Stawy skokowe bardzo silnie ukątowane. Łapy krótkie, zaokrąglone ze zwartymi ku górze, wysklepionymi palcami (kocie) z czarnymi pazurami i elastycznymi piętkami (opuszki palcowe).

Ogon. Wysoko osadzony i noszony, przycięty za trzecim łub czwartym kręgiem. Osobniki z ogonem od urodzenia szczątkowym powinny mieć co najmniej jeden wyczuwalny kręg.

Szata. Włosy pokrywowe dość długie, szorstkie, twarde, gęste, nie mogą być nastroszone ani faliste. Typowa broda na kufie i szczeciniaste brwi, zasłaniające nieco oczy. Na czole i uszach włos krótszy niż na pozostałych częściach ciała.

Maść. Czysto czarna lub wyraźny „pieprz z solą” równomiernie rozłożony na szarym podszyciu. Dopuszczalne wszystkie odcienie — od żelazistoszarego do srebrzystoszarego. Wymagana przy tym maska nie za ciemna ani zbyt jasna, harmonizująca z tonacją umaszczenia.

Wzrost. Wysokość w kłębie 45—50 cm. Psy bliżej górnej, a suki bliżej dolnej granicy.

Wady. Miejsca wypłowiałe, zamazane, brakująca pigmentacja „pieprzu z solą”, jasne plamki na brodzie i nogach, brak maski, białe plamy, oraz domieszki innych maści, jak: rdzawa, brązowa czerwona, żółta, łaciatość lub morengowatość, ośla pręga lub czarne siodło. Włos pokrywowy jedwabisty, lokowaty lub kosmaty. Sylwetka zbyt mała, niska, krępa lub wysokonożna, zbyt sucha, smukła i Wiotka.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *