Kategorie
Psy

TERIER IRLANDZKI

TERIER IRLANDZKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 139 (14. VIII. 1963 r.)

Rzadko jest u nas spotykany; stanowi na pewno pradawny typ miejscowego psa. Hodowla sportowa zajęła się nim u schyłku ubiegłego stulecia. Rasa ta ma te same walory użytkowe myśliwskie, co airedale, zwłaszcza w buszówce wodnej i w tępieniu gryzoni. Irlandczycy przypisują swemu terierowi niezwykłe przywiązanie i wierność. Z wyglądu jest typowym terierem o wzroście pośrednim między airedale terierem a foksterierem, ale o nieco pogrubionej budowie. Charakteryzuje go maść jednolita „irlandzka” — od żółtej do rudej. Irlandczycy chlubią się tą rasą i hodują ją nie tyle dla jej walorów wystawowych, co użytkowych; jest idealnym towarzyszem w domu i na łowach.

Teriery irlandzkie spośród wszystkich ras myśliwskich stanowią wyjątek pod względem łagodności w stosunku do ludzi, ale we współżyciu z innymi psami są raczej za skore do zwady. Bezgraniczną odwagą w połączeniu z porywczością i zawziętością, z jaką bez względu na przeszkody rzucają się na swych przeciwników, zdobyły przydomek „wcielonych diabłów” (the dare devils).

Ale „poza służbą”, w rękach przewodnika terier irlandzki jest nadzwyczaj spokojny i potulny. Gdy widzi się, jak pieszczotliwie przytula głowę do dłoni swego pana, trudno wprost uwierzyć, że przy nadarzającej się bójce może wykazać odwagę lwa i walczy do ostatniego tchu. Wykazuje niezwykłą wierność swemu panu; znane są wypadki, że postępuje jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.

Wrażenie ogólne. Pies masywny, lecz nie za ciężki ani krępy, pełen temperamentu, szybki, wytrwały i silny. Szorstkowłosy, o wdzięcznej sylwetce wyścigowca.

Głowa. Duża, w części mózgowiowej płaska i raczej wąska, między uszami zwężająca się stopniowo ku oczom, bez fałd. Przełom czołowy z profilu ledwo widoczny. Szczęka i żuchwa o długości zapewniającej mocny chwyt. Żuchwa muskularna i silna, policzki niezbyt wypełnione. Uzębienie równe, mocne i czysto białe. Zęby górne lekko zachodzą przed dolne. Część twarzowa głowy nie zaklęśnięta, ani opadająca gwałtownie poniżej oczu lub między nimi, dobrze ukształtowana, o delikatnej rzeźbie, łagodzącej klinowatość. Włos na głowie zwarty, kosmaty i stosunkowo długi, potęgujący jeszcze wrażenie siły pyska. Wargi przylegające, prawie czarne. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, nie wypukłe, pełne ognia i bystrości. Uszy małe kształtu litery V, umiarkowanej grubości, dobrze osadzone, załamane powyżej głowy; część zwisająca skierowana ku przodowi, ściśle jednostronnie przylega do boku głowy. Małżowiny uszne bez frędzli, pokryte krótszym i ciemniejszym włosem niż na tułowiu.

Szyja. Dość długa i stopniowo rozszerzająca się ku kłębowi dobrze noszona; skóra bez fałdów i podgardla. Po obu stronach szyi występują „wicherki” dochodzące do brzegu ucha.

Tułów. Miernej długości. Klatka piersiowa głęboka i dobrze umięśniona, niezbyt obszerna ani szeroka, o żebrach lekko wygiętych, sięgająca daleko do tyłu. Grzbiet silny i prosty, nie wiotki; lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.

Kończyny przednie. Średnio silne, dobrze związane z łopatkami (delikatnymi, długimi i ukośnie ustawionymi), całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach, gęsto owłosione. W chodzie wyrzucane przed siebie. Łokcie swobodne w ruchach, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny.

Kończyny tylne. Mocno zbudowane i muskularne, pokryte gęstym włosem. W chodzie wyrzucane przed siebie. Uda silne, kolana miernie wygięte, nie zwrócone na zewnątrz. Staw skokowy nisko położony. Łapy silne, umiarkowanie okrągłe, nie za małe; palce wysklepione i ułożone prosto do przodu. Pazury czarne, piętki bez pęknięć lub rogowatych narośli.

Ogon. Osadzony wysoko, obcięty na 3/4 długości, bez frędzli i pióra, dobrze okryty szorstką sierścią, noszony wesoło, lecz prosto, nie ponad grzbietem.

Szata. Włosy pokrywowe twarde, szorstkie, pozornie nierówne, niezbyt długie, nie zacierające sylwetki tułowia, a zwłaszcza tylnych nóg. Proste, sprężyste i przylegające, nie kosmate, bez loków i kędziorów. Podszycie delikatniejsze i miękkie.

Maść. Jednolita, najbardziej ceniona w kolorze jasnoczerwonawym, czerwonosłomkowym lub żółtoczerwonym. Na tle jednolitej barwy często spotykana i dopuszczalna biała plamka na piersi. Na nogach biel mniej pożądana.

Wymiary ciała. Masa psów w kondycji wystawowej najbardziej pożądana 12,5 kg, suki 11,5 kg. Wysokość w kłębie około 45 cm.

Wady. Oczy jasne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *