Kategorie
Psy

Wady wrodzone lub nabyte psa – Ocena rasy

Wady wrodzone lub nabyte psa – Ocena rasy.

Po dokonaniu oceny psa według podanej kolejności podaje się zauważone wady (wrodzone lub nabyte) i określa stopień ich istotności, czy są one dyskwalifikujące, czy stanowiące tylko błąd piękności. Przy ocenianiu psów użytkowych wszystkie wady wpływające w znacznym stopniu na obniżenie ich wartości roboczej (np. luźne łopatki, zapadnięty grzbiet) powinny je dyskwalifikować. Ponieważ celem wystaw i pokazów jest selekcja materiału hodowlanego, powinny być bezwzględnie dyskwalifikowane i wykluczone z oceny psy wytrzebione i wnętry.

Jak z podanego opisu wynika, dokonanie oceny psa wymaga od sędziego doskonałej znajomości budowy zwierzęcia i wzorca ocenianej rasy. Komitety wystawowe powinny ułatwiać sędziemu pracę przez przydzielenie sprawnych sekretarzy ringowych i porządkowych. Obowiązkiem sędziego jest dokładne wypełnienie karty oceny wraz ze wskazaniem zalet i wad ocenianego psa, aby hodowca czy właściciel mógł być o nich poinformowany. Ocena bez tych wskazówek nie spełnia pouczającego zadania i może budzić zastrzeżenia i podejrzenia o stronniczość. Wystawcy z kolei nie powinni przyjmować krytyki psa jako osobistej przykrości, lecz raczej zrezygnować w hodowli z psa nie nadającego się do rozpłodu.

Przed urządzeniem wystawy organizatorzy powinni podać w programie lub w zapowiedziach, kto przewidziany jest jako sędzia dla danej rasy. W ten sposób można tylko zachęcić wystawców do udziału i nadać imprezie poważniejszy charakter. Hodowca, który zwykle zna wymagania stawiane interesującej go rasie, a także sędziów, odniesie się wówczas do sędziowania z zaufaniem.

Ocena wystawowa jest tylko kryterium piękności psa, a nie jego użyteczności. Toteż wystawca, którego pies otrzyma niezbyt wysoką ocenę, nie powinien uważać tego za dyskwalifikację psa. Pies taki może mimo to być najmilszym i najużyteczniejszym towarzyszem. Co więcej — ocena doskonała nie jest gwarancją, że pies ten jest w pełni pełnowartościowym przedstawicielem swej rasy, bowiem na wystawie praktycznie nie można ocenić charakteru. Toteż zdarzyć się może, że pies z oceną doskonałą uzyskaną za eksterier na wystawie może zostać zdyskwalifikowany jako materiał hodowlany jeśli ujawni się, że posiada wady charakteru lub np. pies myśliwski wykaże brak węchu.

Po każdej wystawie powinno być opracowane sprawozdanie, w którym zestawia się psy według klas i lokat — w miarę możliwości z opisem zgodnym z kartą ocen. Takie sprawozdania powinny być publikowane w czasopiśmie związkowym albo w osobnych sprawozdaniach, aby zainteresowani mogli się zapoznać ze stanem i wartością materiału hodowlanego.

Na wystawie psy mogą konkurować w 6 klasach (odrębnie dla każdej płci):

I klasa szczeniąt – wiek 6—9 miesięcy;

II klasa młodzieży – wiek 9—15 miesięcy;

III klasa otwarta – wiek od 15 miesięcy wzwyż;

IV klasa zwycięzców – psy, które uzyskały certyfikat CWC1, CACIB2 lub tytuł zwycięzcy albo championa krajowego lub międzynarodowego; na wystawach międzynarodowych do klasy zwycięzców zgłaszać można tylko psy, które uzyskały tytuł championa krajowego lub międzynarodowego;

V klasa użytkowa – psy z egzaminem sprawności;

VI klasa seniorów – na niektórych wystawach przyjmuje się ponadto zgłoszenia do klasy seniorów (honorowej) psy i suki powyżej 8 lat; w klasie tej nie przyznaje się CWC ani CACIB.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *