Kategorie
Psy

WYŻEŁ NIEMIECKI OSTROWŁOSY (STICHELHAAR)

WYŻEŁ NIEMIECKI OSTROWŁOSY (STICHELHAAR)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 232 (24. VIII. 1961 r.)

Wrażenie ogólne. Pies średnio duży, wzrostu około 60—66 cm; suka nieco niższa. Budowa silna, lecz nie ciężka. Poszczególne człony przednich i tylnych nóg w regularnych proporcjach do siebie i do tułowia. W spokojnym ruchu szyja i głowa umiarkowanie wzniesione, ogon skierowany zwykle ukośnie ku górze, w czasie rewirowania noszony bardziej poziomo. Ogólnie pies sprawia wrażenie zrównoważonego i pojętnego. Spojrzenie spod krzaczastych brwi wydaje się groźne.

Głowa. Średniej wielkości (23—25 cm długości), nie za ciężka. Kufa nie za krótka, raczej kwadratowa, nie spiczasta. War-g i obwisłe, ściśle przylegające i tworzące w kącikach fałd. Grzbiet nosa długi i szeroki, prosty, nigdy załamany. Krawędź czołowa łagodnie spadzista, nie ostro ścięta. Wierzch głowy lekko wysklepiony, szeroki, oglądany z profilu — najwyższy w środku. Potylica niezbyt silnie rozwinięta. Uszy średniej długości, wysoko osadzone, u nasady niezbyt szerokie, u dołu tępo zaokrąglone. Równą na całej szerokości nasadą sięgają nieco ponad tył głowy. Możliwie bez fałdów, nie wykręcone, gładko i ściśle przylegające do głowy.

Oczy lekko owalne, średniej wielkości, klarowne, nie wypukłe ani wpadnięte, brązowe, jednak nie jastrzębie. Powieki na całym obwodzie ściśle przylegające. Brwi obfite i krzaczaste, odstające łukiem na zewnątrz. Nos szeroki, z nozdrzami rozwartymi, silnie umięśnionymi, ciemnobrązowy lub jasnobrązowy — zależnie od umaszczenia.

Szyja. Średniej długości, silna, w karku lekko wygięta, rozszerzająca się stopniowo ku piersi, bez fałdów podgardlanych.

Tułów. Klatka piersiowa oglądana z przodu — umiarkowanie szeroka, z profilu — głęboka. Żebra dobrze wysklepione, nigdy płaskie. Grzbiet szeroki i prosty. Lędźwie możliwie szerokie i krótkie. Zarówno grzbiet jak i lędźwie silnie umięśnione. Zad nie za krótki, mało spadzisty. Brzuch zwarty, szczególnie w słabiznach, umiarkowanie podciągnięty.

Kończyny przednie. Łopatki ukośnie ustawione, łokcie nie wykręcone do wewnątrz ani na zewnątrz. Podramię i śródręcze proste i silnie rozwinięte, w nadgarstku nie przegięte. Palce dobrze wysklepione i zwarte. Łapy oglądane z przodu — okrągłe. Opuszki duże i sprężyste. Pazury mocno zakrzywione.

Kończyny tylne. Zad, udo i podudzie muskularne; podudzie ustawione pod umiarkowanym kątem do skoków, niezbyt strome i niezbyt ukośne, jak u charta. Śródstopie ustawione nie nadmiernie ukośnie, prawie prosto pod stawem skokowym. Stawy skokowe oglądane z tyłu — nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

Ogon. Średniej długości, zwykle nieznacznie wygięty ku górze, nie za nisko osadzony. Nasada solidna, stopniowo zwężająca się ku niezbyt cienkiemu końcowi. Nieznaczne przycięcie ogona dopuszczalne. Pozostała część równa co najmniej połowie odległości od nasady ogona do stawu skokowego

Szata. Sierść na tułowiu długości około 4 cm, luźno przylegająca i jednokierunkowo ułożona, elastyczna, twarda, przypominająca szczecinę. Bezpośrednio pod łopatkami i u dołu tułowia włos wydłuża się nieco od szyi poprzez środek piersi i brzucha tak, że dłuższe włosy skierowane wprost ku dołowi tworzą krótkie lekkie frędzle lub pióra. Na całym tułowiu występuje często ledwo dostrzegalne podszycie, w zimie gęściejsze, latem rzadsze lub całkiem zanikające. Decydujące jest ogólne wrażenie, nie pomiar.

Na kufie włosy tworzą umiarkowaną brodę. Na grzbiecie nosa włos krótki i szorstki. Niedopuszczalny długi i miękki, zwisający. Na głowie włosy płasko przylegające, krótkie i twarde. Na uszach nieco dłuższe niż u krótkowłosych psów, zwłaszcza twardsze niż u nich, lecz nie tak szorstkie jak na głowie. Głowa pozbawiona włosów miękkich, wełnistych albo jedwabistych, z wyjątkiem umiarkowanej brody i brwi. Brwi krzaczaste, gęste, skierowane ku górze. Na przedniej stronie nóg włos krótki, twardy i płasko przylegający. Na tylnej stronie przednich nóg włosy tworzą przedłużone nieco pióro, sięgające od łokcia do nadgarstka. Na tylnych nogach występuje z tyłu słabe pióro sięgające tylko do stawu skokowego. Ogon obficie owłosiony; od dołu sierść nieco dłuższa, nie tworzy jednak szczotki ani pióra. Włosy układają się wzdłuż ogona tak, że dłuższe z nich — na dolnej stronie — tworzą linię prostą.

Maść. Brązowa i biała, pozornie pomieszana z szarobrązową albo z pojedynczymi większymi łatami.

Wzrost. Wysokość w kłębie: pies 60—66 cm, suka nieco niższa.

Wady. Budowa niezgrabna i ciężka; przebudowanie. Grzbiet łękowaty, głowa za duża, z tyłu stożkowato ukształtowana, o zbyt wyrazistej potylicy. Uszy za długie, pofałdowane, mięsiste. Nos czarny lub koloru mięsa i rozłupany. Powieki nie przylegające (powiększone woreczki łzowe). Kończyny przednie krzywe; łokcie odstające lub związane. Łapy odstawione na zewnątrz, płaskie lub z rozwartymi palcami. Nieznaczne podpalanie lub maść brązowa w dwóch odcieniach są dopuszczalne, natomiast wadliwe są czarne uszy, żółte lub brązowe znaczenie na głowie i nogach.

Niepożądane są także następujące cechy szaty: rozdzielanie się włosów na grzbiecie, obecność ich między palcami; poza tym włosy krótkie, miękkie i wystające albo półmiękkie (kozie), poza brodą i brwiami; przewaga bieli.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *