Kategorie
Psy

Wzrost psa

Wzrost psa.

We wzorcu wzrost psa jest zwykle podawany w górnej i dolnej granicy. Pomiaru dokonuje się za kłębem (miarą prętową, a nie taśmową), gdy zwierzę stoi na równym podłożu w naturalnej postawie. Mierzenie powinno się odbywać w linii pionowej, przebiegającej przez łokieć, przy czym sierść na kłębie powinna być ściśle przyciśnięta do skóry. Przy dokonywaniu szczegółowych pomiarów, np. przy licencjonowaniu, mierzy się również wysokość w zadzie (w taki sam sposób po linii pionowej w najwyższym punkcie krzyża). Czasem mierzy się też obwód klatki piersiowej zwierzęcia oraz oblicza się stosunek wysokości do długości ciała. Obwód klatki piersiowej mierzy się taśmą po obwodzie prostopadle do podłoża tuż za łokciem. Długość mierzy się (miarą prętową) wzdłuż linii poziomej tułowia w mniej więcej połowie jego wysokości. U niektórych ras przeprowadza się również porównawcze pomiary obwodu czaszki w stosunku do twarzowej lub innych części głowy.

Przeprowadzenie dokładnych pomiarów psa nie jest łatwe, rzadko stoi on dłuższy czas bez ruchu, a poza tym niepokoją go przyrządy pomiarowe. Toteż każdy pomiar zdejmuje się kilkakrotnie i przyjmuje wartość średnią. Psy zgłaszane na wystawy należy przyzwyczaić do pomiaru nie tylko dokonywanego przez właściciela, lecz również przez obcych. Odchylenie od przepisowych wymiarów nie powinno być w zasadzie przyczyną dyskwalifikacji, jeżeli zachowane są proporcje. Tylko u psów olbrzymów i karłów, które są raczej psami dekoracyjnymi, a nie użytkowymi (dogi, pinczery) dąży się do ustanowienia rekordu olbrzymowatości lub karłowatości. Warto jednak pamiętać, że takie krańcowe wartości osiąga się zwykle kosztem osłabienia konstytucji lub zaniedbania innych cech fizycznych czy psychicznych. Psy użytkowe pod względem wielkości powinny być utrzymane w granicach średnich, przewidzianych dla danych ras.

Masa. Przy ocenie psa — oprócz wymiarów — bierze się nieraz pod uwagę masę ciała, a u niektórych ras tylko masę. Wartości podane we wzorcach odnoszą się oczywiście do psów znajdujących się w normalnej wystawowej kondycji, tj. ani zatuczonych, ani wychudzonych.

Cechy szczególne. Chodzi tu o cechy osobnicze, które składają się na indywidualny charakter danego osobnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *