Kategorie
Psy

XOLOITZCUINTLE (NAGI MEKSYKAŃCZYK)

XOLOITZCUINTLE (NAGI MEKSYKAŃCZYK)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 234 (6. XI. 1964 r.)

Rasa egzotyczna, rzadko spotykana, lecz swego czasu u nas hodowana w Bydgoszczy. Bezwłosa.

Zanim Hiszpanie zawładnęli Meksykiem, indiańskie plemiona uważały mięso tych psów za smakołyk i w tym celu te zwierzęta trzymano. Równocześnie uważane były one za reprezentanta boga Xolotla, który — jak wierzono — prowadzi dusze zmarłych ku ich przeznaczeniu. W stanie Colima zachowały się z tamtych czasów ceramiczne figurki psów, odkryte ostatnio, w grobach. Lud wiejski w Meksyku wierzy do dziś jeszcze, że trzymanie nagiego psa w domu chroni przed licznymi chorobami (od zwykłego zaziębienia do astmy, a nawet malarii) i leczy z nich. Ludzie ze starszego pokolenia biorą te psy stale do łóżka. Wysoka temperatura ciała nagiego psa może czasem zapobiegać niektórym cierpieniom, co niewątpliwie tłumaczy tę ludową wiarę.

Wrażenie ogólne. Pies nieco podobny w sylwetce i postawie do dużego menczesterskiego teriera. Sylwetka prawie smukła, o harmonijnym wyglądzie, wdzięczny w ruchach i o proporcjonalnych, szczupłych kończynach.

Głowa. Raczej szeroka, z długą zwężającą się kufą, dłuższą niż część mózgowiowa głowy. Pysk tworzy prawie przedłużenie linii czoła. Krawędź czołowa oraz łuk nadoczny ledwie zaznaczony. Uszy wyraziste, eleganckie i duże, długości mniej więcej do 4 cm, cienkie, delikatnej budowy, przypominające uszy nietoperza. Osadzone raczej na bokach głowy. U psa ożywionego ustawione sztywno i ukośnie pod kątem 50—80° do podstawy. Oczy średniej wielkości, rozstawione niezbyt blisko siebie i nie za szeroko, nie zapadłe i nie wyłupiaste, lekko migdałowego kształtu. Koloru od żółtego do czarnego; pożądane ciemne, obydwa tej samej barwy. Spojrzenie inteligentne, wyrażające czujność i usposobienie zwierzęcia. Oprawa oka ciemna, u psów o słabej pigmentacji partii twarzowej może być różowa lub prawie różowa. Nos ciemny u osobników ciemnych, albo różowy czy brązowy u okazów z mniejszą pigmentacją. Wargi jak najbardziej przylegające do dziąseł i zębów Bez obwisłości. Zgryz nożycowy. Brak wszystkich przedtrzonowców albo jednego lub więcej siekaczy jest tolerowany, ale pierwszeństwo daje się okazom z kompletem siekaczy.

Szyja. Wysoko noszona, proporcjonalnie długa, giętka, łagodnie wygięta, wdzięczna jak u antylopy, bez fałdów i bez nadmiaru skóry.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka, w miarę wąska, sięgająca ku dołowi aż do łokci. Przedpiersie dobrze rozwinięte, lecz nie ograniczające ruchów przednich kończyn. Brzuch umięśniony, lecz równomiernie podciągnięty. Grzbiet prosty, choć giętki, z wyraźnie zaokrąglonym zadem. Karpiowaty niepożądany. Tułów raczej długi w stosunku do wysokości.

Kończyny. Oglądane z przodu i z tyłu proste i o dobrych proporcjach; dostatecznie długie w stosunku do wielkości psa. Łokcie nie odstające. Kąt między łopatkami a ramieniem 45°. Udo silnej budowy, muskularne. Łapy „zajęcze” o zwartych palcach. Pazury czarne u ciemnych okazów, jasne u osobników z niepigmentowaną stopą.

Ogon. Nisko osadzony, gładki, raczej długi, zwężający się ku cienkiemu końcowi, sięgający co najmniej do stawu skokowego, gdy jest opuszczony.

Szata. Skóra w dotyku gładka i delikatna, zwłaszcza w partiach mniej wystawionych na działanie słońca. Przypadkowe blizny i szramy nie wpływają na ocenę, gdyż skóra tych psów jest z zasady bardzo wrażliwa. W dotyku ciepła, gdyż normalna temperatura ciała wynosi 40°, co jest najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy. Co więcej, pies poci się, szczególnie w dolnych partiach ciała i w konsekwencji rzadziej niż inne psy musi wywieszać język lub dyszeć. Włosy tworzą jedynie czuprynkę z krótkich, szorstkich i rzadkich włosów na głowie. Występuje także kępka podobnych włosów na końcu ogona, lecz nieznaczna, nie zmieniająca jego profilu. Zupełny brak włosów nie jest wadą.

Maść. Jednolita ciemnobrązowa, szara, szaroczarna lub czarna, chociaż zwierzęta z różowymi (niepigmentowanymi) lub brązowymi plamami są tolerowane, ale brak pigmentacji w większym rozmiarze jest niepożądany. Włosy na głowie i ogonie u ciemnych zwierząt czarne, u jaśniejszych okazów w dowolnym kolorze harmonizującym z całością.

Wzrost. Minimalny 30 cm. Obecnie najlepsze okazy mają 50 cm wysokości w kłębie.

Chody. Posuwiste i eleganckie.

Wady niedyskwalifikujące. Tchórzliwe noszenie uszu, nie całkiem wyprostowanych. Występowanie włosów gdziekolwiek indziej niż przewiduje wzorzec. Nadmierny brak pigmentu. Skóra nadmiernie luźna, tworząca fałdy. Wilcze pazury.

Wady dyskwalifikujące. Uszy obwisłe (jak u ogara) lub przycięte. Ogon przycięty lub złamany. Albinizm. Wnętrostwo jedno- lub obustronne. Przodozgryz, tyłozgryz.

Uwagi. Dorosły osobnik bywa raczej spokojny i powściągliwy; szczeka lub warczy tylko sprowokowany, co jednak nie znaczy, by miał być tchórzliwy lub ponury, przeciwnie — powinien być wesoły i bystry, choć równocześnie zrównoważony i nie agresywny. Małe szczeniaki mają krótki nos i krótkie kończyny; przez pewien czas bywają hałaśliwe i bardziej nieufne niż osobniki dorosłe. Nie odpowiadają one jeszcze wzorcowi i nie mogą być oceniane do czasu, aż osiągną pełny rozwój.

Oprócz tej rasy oficjalnie uznanej i wpisanej do rejestru FCI znane są jeszcze inne psy nagie, a to abisyńskie, afrykańskie, a także chińskie FCI 288. Te ostatnie pojawiły się w RFN, budząc sensację swą filigranową budową i miłym sposobem bycia przytulnego damskiego pieska.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *